ถงชุนซู่มองไม่ออกเลยว่าถงฮว่าผิดปกติตรงไหน
เธอพูดคุยหัวเราะ กินอิ่มดื่มเต็มที่ ไม่ร้องไห้ไม่โวยวาย!
แถมยังพูดอวยพรกู้จินเยว่กับพี่สาวเสวี่ยเอ๋อร์ด้วย แบบนี้ตรงไหนที่เรียกว่าผิดปกติ?
ถงชุนจิ่งเองก็มองไม่ออกว่าถงฮว่าผิดปกติตรงไหน
หัวใจกู้จินเยว่เย็นวาบ ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่าทำไมหลังจากถงฮว่าลงชนบท เธอถึงแตกหักกับพี่น้องตระกูลถงทั้งสองคน
พวกเขาใส่ใจถงฮว่าไม่มากพอจริง ๆ
“เธอมีเพื่อนอยู่ข้าง ๆ แล้ว ไม่ต้องให้คุณเป็นห่วงหรอก” ถงชุนจิ่งกำชับ
ตอนนี้เขาเป็นผู้ชายที่มีภรรยาแล้ว
หัวใจกู้จินเยว่พลันเย็นเฉียบราวกับถูกลมหนาวในเดือนสิบสองพัดใส่…
“ข้างนอกหิมะตกแล้ว!” ถงชุนซู่ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวด้านนอกจึงออกไปดู ไม่นึกเลยว่าหิมะจะตกจริง ๆ!
ถงชุนจิ่งอยู่ที่นี่มานาน ไม่ต้องพูดถึงเดือนพฤศจิกายนเลย
แม้แต่เดือนตุลาคมก็ใช่ว่าจะไม่เคยมีหิมะตก
เมฆบนท้องฟ้าต่ำทึบและหนาหนัก หิมะแรกโปรยปรายล่องลอยไปตามสายลม
เกล็ดหิมะลอยมาแตะใบหน้ากู้จินเยว่ ก่อนจะละลายกลายเป็นหยดน้ำ
สีหน้ากู้จินเยว่หม่นหมอง แววตาเต็มไปด้วยความห่อเหี่ยว
แม้แต่สวรรค์ยังร่ำไห้แทนเขา…
อีกด้านหนึ่ง ถงฮว่ากับเฉิงเสี่ยวอวี่กินอิ่มหนำสำราญแล้วกลับมานอนเอกเขนกอยู่บนเตียงเตา