หวังฟางพยายามต่อสู้กับอารมณ์อันซับซ้อนของตัวเองอย่างยากลำบาก
ถงต้าหลายคิดเพียงว่าเธอไม่พอใจที่ว่าที่ลูกเขยทองคำหลุดมือไป!
แถมยังไปตกอยู่ในมือเพื่อนของลูกสาวเธออีก!
“มี่เสวี่ยเป็นเด็กว่านอนสอนง่าย รู้ความ ทั้งยังเห็นพวกเราเป็นผู้ใหญ่ในครอบครัว
เธอจะคิดยังไงก็ช่าง แต่ในสายตาฉัน เธอไม่ต่างจากลูกสาวแท้ ๆ ของฉันเลย”
แววตาของหวังฟางลุ่มลึกดุจบ่อน้ำ ก่อนจะตบหน้าเขาอย่างเย้ยหยัน!
คำว่าในสายตาเขา เธอไม่ต่างจากลูกสาวแท้ ๆ ของเขาหมายความว่ายังไง!
ก็ลูกสาวแท้ ๆ ของเขาอยู่แล้วไม่ใช่หรือ?
ยังจะทำเป็นคนดีต่อหน้าเธออีก!
ถงต้าหลายถูกตบจนมึนงง “หวังฟาง! เธอเป็นบ้าอะไรขึ้นมา?”
หลังอารมณ์หลากหลายถาโถมผ่านดวงตาของหวังฟาง ก็เหลือเพียงความเยาะเย้ย “ลูกสาวฉันถูกกู้จินเยว่ทิ้ง!
แต่ลูกสาวของข่งหลินหลางกลับได้แต่งงานกับกู้จินเยว่!
แล้วยังจะว่าฉันเป็นบ้าอีกเหรอ? มีพ่อแท้ ๆ ที่ไหนทำกันแบบนี้?”
ปฏิกิริยาของหวังฟางต่างหากถึงจะเป็นเรื่องปกติ
ถึงถงฮว่าจะไม่ได้เรื่องแค่ไหน แต่ก็เป็นลูกสาวแท้ ๆ ของเธอ
ส่วนข่งมี่เสวี่ยจะดีแค่ไหน ก็ไม่ใช่ลูกสาวแท้ ๆ ของเธอ
ปกติจะไม่พูดถึงก็ได้ แต่พอมีผลประโยชน์เข้ามาเกี่ยวข้อง!
ในฐานะแม่ คนที่นึกถึงก่อนย่อมเป็นลูกสาวแท้ ๆ!