หญิงวัยกลางคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ พูดขึ้นว่า “เธอพูดจาใจร้ายขนาดนี้ได้ยังไง?
ไม่อยากให้ก็ไม่ต้องให้ จำเป็นต้องดูถูกคนแก่ขนาดนี้ด้วยเหรอ?
ดูหน้าตาก็ดี ทำไมถึงไม่มีน้ำใจเห็นอกเห็นใจคนอื่นเลย?
ลองเอาใจเขามาใส่ใจเราสิ ที่บ้านเธอไม่มีผู้ใหญ่บ้างหรือไง?”
ถงฮว่าตอบกลับทันที “นี่มันแม่ไก่แก่ขึ้นไปเกาะบนหลังคา—เธอคิดว่าตัวเองเป็นนกอะไร?
ในเมื่อเธอกตัญญูขนาดนั้น ก็ไปซื้อซาลาเปาไส้เนื้อให้ยายสิ
ถ้าไม่มีซาลาเปาไส้เนื้อ ก็ให้เงินกับคูปองไปซื้อสิ
พูดว่าคนอื่นไม่มีน้ำใจ งั้นฉันขอดูหน่อยว่าน้ำใจของเธอมีค่าถึงซาลาเปาสองลูกไหม
ถ้าไม่ซื้อให้ยาย ไม่กตัญญูต่อยาย ก็อย่าหาว่าวันนี้ฉันไม่เอาเรื่องเธอก็แล้วกัน!”
หน้าหญิงวัยกลางคนเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำ “เธอนี่มันไม่รู้จักแยกแยะดีชั่วจริง ๆ!
เห็นว่าเป็นปัญญาชนเหมือนกันแท้ ๆ ทำไมถึงพูดไม่รู้เรื่องแบบนี้!”
ถงฮว่าหันไปมองหญิงชรา “คุณยาย ฉันหาคนรุ่นหลานที่กตัญญูมาให้แล้วนะ
ถึงจะสาวและสวยสู้ฉันไม่ได้ แต่อย่างน้อยเขาก็ยอมควักเงินซื้อซาลาเปาให้คุณกิน คุณยอมรับเขาเป็นหลานไหมคะ?”