แม่กู้ตามหมอมา
หมอตรวจดูสายน้ำเกลือแล้วเห็นว่าคนไข้เองก็ไม่ได้มีอารมณ์แปรปรวนรุนแรง
“คนหนุ่มสาวไม่มีอุปสรรคไหนก้าวข้ามไปไม่ได้ คิดให้สบายใจขึ้น ทำใจให้สงบหน่อย ชีวิตก็จะดีขึ้นเรื่อย ๆ” หมอปลอบอยู่สองสามคำ
ถ้าไม่ได้เป็นโรคความดันโลหิตสูงหรือโรคอื่น ๆ แต่ยังถูกกระตุ้นจนกระอักเลือดได้ ก็นับว่าเป็นคนที่ไม่ธรรมดาจริง ๆ
กู้จินเยว่พยักหน้าเบา ๆ
หมอหันไปบอกแม่กู้ “เขาไม่เป็นอะไรแล้ว กลับบ้านได้ครับ”
แม่กู้ไม่ยอม คุณปู่ยังไม่เคยมาเยี่ยมลูกชายที่โรงพยาบาลเลย
จะให้ออกจากโรงพยาบาลเร็วขนาดนี้ได้ยังไง?
“เขาอาเจียนเป็นเลือดตั้งเยอะ แผลที่ขาก็ยังไม่หายดี กลับบ้านแล้วจะหายได้ยังไง?”
กู้จินเยว่ไม่อยากอยู่โรงพยาบาล เขาอยากกลับบ้าน
“แม่ ผมอยากกลับบ้านครับ”
แม่กู้ไม่เห็นด้วย “จินเยว่ ร่างกายลูกยังต้องอยู่โรงพยาบาล แม่ถึงจะวางใจ”
กู้จินเยว่ “ผมไม่เป็นอะไรแล้วจริง ๆ ครับ”
แม่กู้ “ถ้าไม่เป็นอะไรแล้ว ก็ลองลุกเดินสักสองสามก้าวสิ”
กู้จินเยว่ “……”
เห็นเขาเงียบไป แม่กู้ก็พูดว่า “นอนรักษาตัวให้สบายใจนะ แม่จะทวงความเป็นธรรมให้ลูกเอง!”
ความคิดที่พร่าเลือนของกู้จินเยว่ค่อย ๆ กระจ่างขึ้น