“แม่! แม่! แม่...” ถงชุนจิ่งได้ยินเสียงร้องตกใจดังมาจากปลายสาย สีหน้าพลันเปลี่ยนไป เขาร้องเรียกติดกันหลายครั้ง
ตอนนั้นหวังฟางล้มลงไปแล้ว
เจ้าหน้าที่โรงงานตกใจจนแทบสิ้นสติ
เลือดพุ่งออกมา!
พุ่งออกมาจริง ๆ!
“เร็วเข้า! ใครก็ได้มาช่วยที!”
ตอนหวังฟางฟื้นขึ้นมา เธอก็อยู่ที่โรงพยาบาลแล้ว
เมื่อหวังฟางลืมตา ภาพแรกที่เห็นคือเพดานสีขาวโพลน สติค่อย ๆ กลับคืนมา
ถงต้าหลายนั่งอยู่ในห้องผู้ป่วย ข้างเตียงของหวังฟาง
“เสี่ยวฟาง?” ถงต้าหลายเรียกเสียงเบา
หวังฟางหันหน้าไปมองเขา สมองยังมึนงง เธอจ้องเขานิ่ง ๆ โดยไม่ตอบสนอง
ถงต้าหลายถามว่า “เสี่ยวฟาง คุณเป็นยังไงบ้าง?”
“แค่รับโทรศัพท์ ทำไมถึงโมโหขนาดนี้?”
“โทรศัพท์จากใคร? ถงฮว่าหรือ?”
ถงต้าหลายยังไม่ได้ถามเจ้าหน้าที่โรงงานว่าเกิดอะไรขึ้นในตอนนั้น
เขารู้เพียงคร่าว ๆ ว่าหวังฟางกำลังรับโทรศัพท์อยู่ จู่ ๆ ก็อาเจียนเป็นเลือดและหมดสติไป
ครั้งนี้ไม่เหมือนที่ผ่านมา
อาการของหวังฟางตอนนี้คือโรคหลอดเลือดสมองระดับเล็กน้อย
กล้ามเนื้อแสดงสีหน้าบริเวณใบหน้าตั้งแต่ใต้เปลือกตาลงมาเป็นอัมพาต จัดเป็นอัมพาตใบหน้าจากระบบประสาทส่วนกลาง