“ป้าข่ง ไม่ต้องกังวลมากหรอกค่ะ เรื่องนี้มีแค่พวกเราสองสามคนที่รู้
แต่ไม่ว่าเด็กในท้องมี่เสวี่ยจะเป็นลูกใคร ก็ปล่อยให้เกิดมาไม่ได้
พวกเราพูดไม่ถนัด แต่ป้าเป็นแม่ของมี่เสวี่ย
อย่างน้อยเธอก็น่าจะฟังคำพูดของป้าบ้าง”
ข่งหลินหลางถามเขาอีกครั้ง “แน่ใจเหรอว่าเด็กเป็น... เป็นลูกชายคนที่สี่ของบ้านคุณจริง ๆ?”
ถงชุนจิ่งพยักหน้าอย่างจริงจัง
ข่งหลินหลางคิดในใจ: ก่อกรรมแท้ ๆ!
หวังฟาง! เธอก่อกรรมแท้ ๆ!
“บอกแม่คุณหรือยัง?”
ถงชุนจิ่งส่ายหน้า การบอกแม่เรื่องนี้นอกจากจะทำให้เรื่องบานปลาย ก็ไม่มีประโยชน์อะไรเลย
ข่งหลินหลางฝืนใจบอกเขา “คุณต้องบอกแม่ ให้เธอมาจัดการเรื่องนี้”
ถงชุนจิ่งอึ้งไป “แต่ต่อให้แม่ผมมา ก็ไม่มีทางยอมให้...”
เขาพูดได้ครึ่งเดียวก็หยุดกึก
ต่อหน้าข่งหลินหลาง ถงชุนจิ่งพูดไม่ได้ว่าแม่ของเขารังเกียจข่งมี่เสวี่ยที่มีลูกไม่ได้
และไม่มีทางยอมให้ลูกชายคนที่สี่แต่งข่งมี่เสวี่ยเข้าบ้าน
ข่งหลินหลางยืนกราน “ถ้าสิ่งที่คุณพูดเป็นความจริง ก็ต้องให้แม่คุณมาที่นี่สักครั้ง”
ถงชุนจิ่งไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงยืนกรานนัก
หรือว่าอยากใช้เรื่องนี้บีบให้แม่เขายอมให้ลูกชายคนที่สี่แต่งกับลูกสาวเธอ?
“ป้าข่ง ต่อให้ผมบอกแม่ แม่ก็ไม่มาถึงในเร็ว ๆ นี้หรอกครับ