ถงฮว่ารออยู่ที่บ้าน แต่กู้ซือก็ยังไม่กลับมา
เธอเดาว่าเขาอาจติดธุระเรื่องงาน จึงเริ่มลงมือทำอาหาร
ทำกับข้าวเสร็จแล้ว กู้ซือก็ยังไม่กลับมา
นี่ก็เลยบ่ายโมงแล้ว
ถงฮว่าตั้งใจจะไปที่คณะกรรมการประจำอำเภอเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น
แต่พอออกจากบ้าน ก็ชนเข้ากับกู้ซือที่เพิ่งกลับมาพอดี
“ทำไมถึงเพิ่งกลับมาตอนนี้ล่ะ? ฉันนึกว่าคุณเกิดเรื่องอะไรขึ้นเสียอีก!”
กู้ซือเอ่ยขอโทษ “ผมเจอเรื่องนิดหน่อย แล้วก็เจอพ่อของคุณด้วย”
ถงฮว่าชะงัก “ใครนะ? คุณบอกว่าเจอใคร?”
กู้ซืออธิบาย “พ่อแท้ ๆ ของคุณไง!”
ถงฮว่านึกถึงตอนที่พ่อแท้ ๆ ของเธอเตะถงชุนเหลยกระเด็นไปหลายเมตรในโรงพยาบาล...
เธอคว้าแขนกู้ซือแล้วสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า “คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?”
เมื่อเห็นปฏิกิริยาของถงฮว่า กู้ซือก็เข้าใจอะไรบางอย่าง
เขาลูบจมูก ดูท่าผู้ใหญ่คงไม่ชอบเขาจริง ๆ
“ผมไม่เป็นไร”
ถงฮว่าถาม “ทำไมคุณไม่ชวนเขากลับมากินข้าวด้วยกันล่ะ?”
กู้ซือรีบตอบ “ผมชวนแล้ว ชวนตั้งหลายครั้ง แต่พ่อไม่ยอมมาครับ”
ถงฮว่าเอ่ย “กินข้าวก่อนเถอะ ค่อยคุยไปด้วย”
กู้ซือเห็นเธอทำกับข้าวไว้แล้ว จึงเอาซาลาเปากับหมั่นโถวไปวางไว้ในครัว
พอนั่งลงที่โต๊ะอาหาร ถงฮว่ายังไม่ทันถามว่าพวกเขาคุยอะไรกันบ้าง