กู้จินเยว่สะดุ้ง เขาไม่คิดว่าถงฮว่าจะถามเรื่องนี้
ดูเหมือนเขาจะลืมไปด้วยว่า เมื่อวานตอนอยู่ที่ทำการไปรษณีย์ ข่งมี่เสวี่ยจงใจถามพนักงานว่ามีพัสดุของถงฮว่าหรือเปล่า
ดังนั้น… เมื่อวานพวกเขาไม่ได้ทำพัสดุของตัวเองหายอย่างเดียว แต่ยังทำพัสดุของถงฮว่าหายด้วย!
กู้จินเยว่ทั้งตกใจทั้งกระอักกระอ่วน ราวกับทำผิดแล้วถูกจับได้คาหนังคาเขา
ถงฮว่ากวาดตามองใบหน้าของกู้จินเยว่ด้วยสายตาคมกริบ
“ตอบยากมากหรือไง? รู้ก็บอกว่ารู้ ไม่รู้ก็บอกว่าไม่รู้”
กู้จินเยว่กระแอมราวกับกำลังกลบเกลื่อน ก่อนย้อนถามเธอว่า “พัสดุที่พ่อแม่ส่งมาให้หรือ? ส่งอะไรมา?”
แววตาของถงฮว่าฉายรอยเยาะหยันบาง ๆ “ฉันฝากคนซื้อผ้าห่มนวมกับเสื้อบุฝ้ายสำหรับหน้าหนาวมาจากเมืองหลวง”
เมื่อวานกู้จินเยว่พอจะเดาออกว่าน่าจะเป็นของพวกนี้
เขาคิดว่าพ่อแม่ของถงฮว่าส่งมาให้ ไม่คิดว่าเธอจะฝากคนอื่นซื้อเอง
“คุณฝากใครซื้อ?” สีหน้ากู้จินเยว่เต็มไปด้วยความสงสัย เขาจำไม่ได้เลยว่าเธอมีเพื่อนที่พอจะฝากฝังเรื่องแบบนี้ได้
ของพวกนี้ที่แม่เตรียมให้เขา ต้องใช้ความพยายามไม่น้อย
เธอไปมีเพื่อนที่สนิทสนมและมีความสามารถแบบนี้มาจากไหน?
“ฉันฝากใครแล้วเกี่ยวอะไรกับคุณ? ฉันแค่ถามว่าคุณเห็นพัสดุของฉันหรือเปล่า แล้วคุณจะร้อนตัวทำไม?”
กู้จินเยว่ร้อนตัวจริง ๆ ของที่พวกเขาเตรียมไว้ใช้หน้าหนาวถูกขโมยไปหมดแล้ว
เดิมทีก็หาของพวกนี้ยากอยู่แล้ว ตอนนี้พวกเขายังทำพัสดุของถงฮว่าที่บรรจุของใช้หน้าหนาวหายอีก
“เปล่า ฉันไม่เห็น…” ภายใต้สายตาจับจ้องเงียบงันของถงฮว่า กู้จินเยว่ก็ปฏิเสธออกไปโดยไม่ทันคิด