“คุณจะเอาให้ถงฮว่าเหรอ?” ข่งมี่เสวี่ยร้องออกมาอย่างเสียอาการ
“ใช่”
ข่งมี่เสวี่ยไม่เข้าใจ มองเขาด้วยแววตาที่ทั้งตกตะลึงและน้อยใจ
“ทำไมคุณถึงจะให้ถงฮว่าล่ะ? นี่เป็นของที่อาเล็กของคุณส่งมาให้นะ!”
สีหน้าของกู้จินเยว่เย็นชาลง “ลืมแล้วเหรอ? เมื่อวานไม่ใช่เธอหรือที่ยืนกรานจะเอาห่อของของถงฮว่ากลับไปพร้อมกัน?”
แม้กู้จินเยว่จะไม่ได้ตำหนิเธอตรง ๆ ที่ดูแลห่อของเหล่านั้นไม่ดี แต่ในใจจะไม่ขุ่นข้องได้อย่างไร?
ข่งมี่เสวี่ยไม่ได้ลืมอยู่แล้ว แต่ห่อของของพวกเขาหายกันหมด แล้วทำไมต้องยกของพวกนี้ให้ถงฮว่าทั้งหมดด้วย?
“แต่ว่า…พวกเรายังไม่มีของใช้สำหรับฤดูหนาวเลยนะ ตอนนี้คุณเอาของทั้งหมดให้ถงฮว่า แล้วพวกเราจะทำยังไง?”
กู้จินเยว่ขมวดคิ้ว “พวกเราทำห่อของของเธอหาย ก็ควรชดใช้ให้เธออยู่แล้ว”
ข่งมี่เสวี่ยเม้มริมฝีปาก “พี่กู้ ฉันไม่ได้บอกว่าไม่ควรชดใช้ให้เธอ
แต่ตอนนี้พวกเราเองก็เสียหายไปมากเหมือนกัน
เราควรดูแลตัวเองให้เรียบร้อยก่อน แล้วค่อยไปช่วยถงฮว่า”
“ตอนนั้นพวกเราก็หวังดีนะ ห่อของใหญ่ขนาดนั้น!
พวกเราก็แค่กลัวว่าเธอจะขนกลับไปคนเดียวไม่สะดวกไม่ใช่เหรอ?” ข่งมี่เสวี่ยพูดเสียงอ่อน
สีหน้าของกู้จินเยว่เย็นชาลง “ตอนบ่ายเธอจะไปเอาห่อของที่ไปรษณีย์ ถึงตอนนั้นไม่ใช่ว่าเธออยากไม่ให้แล้วจะไม่ให้ได้”
สีหน้าข่งมี่เสวี่ยเปลี่ยนไปเล็กน้อย เผยความกลัดกลุ้มออกมา
ถ้าเป็นถงฮว่าคนก่อน ข่งมี่เสวี่ยคงไม่กังวลว่าถงฮว่าจะจับได้แล้วเป็นอย่างไร
แต่ถงฮว่าคนตอนนี้ไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้น