เมื่อเห็นถงฮว่าอยู่ข้างกาย ข่งหลินหลางก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนหน้านี้เธอนึกว่าคราวนี้คงต้องตายแน่แล้ว
พอเห็นข่งมี่เสวี่ยกับกู้จินเยว่ที่อยู่ไม่ไกล ข่งหลินหลางก็สงบลง
ข่งมี่เสวี่ยไม่เป็นอะไรหรือ?
อีกฝ่ายปล่อยตัวเธอมาแล้วหรือ?
แล้วเธอได้รับการช่วยเหลือมาได้อย่างไร?
ข่งมี่เสวี่ยโผเข้ากอดเธออย่างตื่นเต้น ร้องไห้จนน้ำตาเปรอะใบหน้า
“แม่คะ แม่ไม่เป็นอะไร หนูดีใจจริง ๆ! หนูเป็นห่วงแม่แทบแย่!”
“หนูมีแม่แค่คนเดียวนะ ถ้าแม่เป็นอะไรไปแล้วทิ้งหนูไว้คนเดียว หนูจะทำยังไงล่ะ?”
ข่งหลินหลางคิดว่าเธอคงตกใจจริง ๆ จึงยกมือขึ้นตบหลังเบา ๆ เพื่อปลอบ “...แม่ไม่เป็นไร”
ข่งมี่เสวี่ยร้องไห้อย่างหนัก
ตั้งแต่เล็กจนโต ทุกครั้งที่เธอร้องไห้ แม่จะคอยปลอบโยนอย่างอ่อนโยน
เธอคิดว่าครั้งนี้ก็คงเหมือนกัน
ข่งหลินหลางหันไปมองถงฮว่า เห็นดวงตาของอีกฝ่ายแดงก่ำจากเส้นเลือดฝอยที่แตก จึงพูดอย่างปวดใจว่า “ฮว่าฮว่า ทำให้หนูเป็นห่วงแล้ว ตอนนี้แม่ไม่เป็นไรแล้วนะ”
ถงฮว่าพยักหน้า ริมฝีปากโค้งขึ้นเล็กน้อย ขอแค่คนไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว
ข่งมี่เสวี่ยชะงักไป เธอต่างหากที่เป็นลูกสาวแท้ ๆ ของแม่
ทำไมแม่ถึงเป็นห่วงถงฮว่ามากกว่าเธอ?
“แม่คะ หนูกลัวมาก... หนูกลัวว่าแม่จะเป็นอะไรไป...”
ข่งมี่เสวี่ยแย่งชิงความสนใจจากข่งหลินหลางไปตามสัญชาตญาณ ร้องไห้หนักกว่าเดิม