“ก็ฝีมือลูกสาวตัวดีของคุณนั่นแหละ!” หวังฟางพูดเสียงเย็นชา
ถงต้าหลายเหลือบมองน้องเขยที่ยังมีสีหน้าปกติ “เธอไปทำอะไรอีกล่ะ?”
ดวงตาของหวังฟางฉายแววเย็นเยียบ พอมองให้ดี ยังเห็นความเคียดแค้นอยู่หลายส่วน
“ฉันให้เธอยกงานที่ฟาร์มโสมให้เจ้าสี่ แต่เธอกลับไม่ยอมท่าเดียว!”
“ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ เจ้าสี่จะต้องไปเป็นเยาวชนมีการศึกษาอยู่ชนบทหรือ?”
“เรื่องเลว ๆ ทั้งหมดนี่เป็นฝีมือเธอ!”
หวังฟางทำหน้าทุกข์ใจ มองหวังไกุ้เหรินด้วยสีหน้าเศร้าหมอง “ฉันไม่อยากยกนังอกตัญญูคนนี้ให้บ้านคุณจริง ๆ”
“ยังไม่ทันยกให้บ้านคุณ เธอก็เริ่มเรียกฉันว่าป้าใหญ่แล้ว! เรียกต้าหลายว่าลุงเขยด้วย!”
“ถ้ายกให้บ้านคุณจริง ๆ เธอยังจะจำได้ไหมว่าฉันกับต้าหลายเป็นใคร?”
ถูหย่าลี่เดินเข้ามาจากหน้าห้องผู้ป่วย ได้ยินคำพูดเหล่านั้นพอดี
“ยกให้บ้านพวกคุณแล้วก็ไม่เกี่ยวอะไรกับพวกคุณอีก เธอจะต้องจำได้ด้วยหรือว่าพวกคุณเป็นใคร?
อย่าบอกนะว่าพวกคุณจะยกเธอให้บ้านคนอื่นไปก่อน แล้วค่อยคิดหาทางอ้างว่าเป็นครอบครัวเดียวกัน ให้เธอกลับมาดูแลพวกคุณทีหลัง?”
พอหวังฟางเห็นถูหย่าลี่ สีหน้าก็มืดครึ้มลงทันที เธอส่งเสียงฮึดฮัดอย่างไม่พอใจ