ก่อนจะไปฟาร์ม ข่งมี่เสวี่ยไม่มีทางเลือก จึงติดต่อกู้จินเยว่ ร้องไห้สะอึกสะอื้นเล่าเรื่องทางนี้ให้เขาฟัง
“พี่กู้ หนูไม่ได้กุข่าวใส่ร้ายคุณอากู้จริง ๆ นะคะ คุณอากู้คงเข้าใจหนูผิดไปบ้าง... หนูก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นเพราะฮว่าฮว่าพูดอะไรกับเขาหรือเปล่า...” ทุกคำที่ข่งมี่เสวี่ยพูดแฝงไปด้วยความน้อยใจ เธอน้อยใจเหลือเกิน น้อยใจจนแทบทนไม่ไหว
กู้จินเยว่ได้ยินมาว่าคุณอาของเขาถูกส่งไปทำงานในพื้นที่ชนบท แต่ไม่คิดว่าจะไปอยู่ที่เดียวกับพี่น้องตระกูลถง ยิ่งไม่คิดว่าถงฮว่าจะอยู่ที่นั่นด้วย
แต่ถงชุนจิ่งอยู่ที่นั่น ถงฮว่าจะไปพึ่งพาพี่ชายคนรองก็เป็นเรื่องปกติ
แต่เธอจะพูดเรื่องไม่ดีของมี่เสวี่ยต่อหน้าคุณอาเขาได้ยังไง?
คุณอาเขาเชื่อจริง ๆ เหรอ?
กู้จินเยว่หาทางขอหมายเลขโทรศัพท์ที่ทำงานของคุณอาได้จากคุณปู่
“คุณอาครับ ผมจินเยว่เอง!”
กู้ซือขมวดคิ้วน้อย ๆ น้ำเสียงเย็นชา “มีอะไร?”
กู้จินเยว่พลันรู้สึกประหม่า “คุณอาครับ ผมได้ยินคุณปู่บอกว่าคุณอาไปชนบทแล้ว ตอนนี้อยู่ที่นั่นเป็นยังไงบ้างครับ มีอะไรที่ยังไม่ชินหรือเปล่า?”
กู้ซือตอบอย่างเฉยชา “ฉันยุ่งมาก ถ้าไม่มีธุระก็อย่าโทรมาที่นี่ มีเรื่องอะไรก็ไปหาพ่อเธอ”
กู้จินเยว่รีบร้องเรียก “ฮัลโหล! ฮัลโหล! คุณอา...”
กู้ซือวางสายไปแล้ว
ไม่นานโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง
คราวนี้กู้จินเยว่ไม่กล้าพูดนอกเรื่องอีก “คุณอาครับ ผมมีเรื่องจะคุยด้วย!”
“ว่ามา”
“เรื่องพี่น้องตระกูลถงกับมี่เสวี่ย คุณอาเข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่าครับ?”
“ไม่มีอะไรเข้าใจผิด”
“ถงฮว่าไปพูดอะไรต่อหน้าคุณอาหรือเปล่าครับ? เรื่องระหว่างผมกับมี่เสวี่ยเป็นแค่ความเข้าใจผิด ผมกับเธอ...”