ข่งมี่เสวี่ยถูกหลี่กานซื่อกระชากออกไปอย่างไม่ปรานี เธอเพิ่งถูกลากพ้นประตูไปได้ไม่นาน เจ้าหน้าที่หวังก็มาถึงพอดี จึงเห็นภาพนั้นเข้าเต็มตา
ข่งมี่เสวี่ยอดทนกับความเจ็บปวดแสนสาหัสที่แขน พลางรีบจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย “เจ้าหน้าที่หวัง!”
เจ้าหน้าที่หวังพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะเข้าไปในห้องทำงานประธานสหกรณ์
ความคาดหวังทั้งหมดของข่งมี่เสวี่ยตอนมาถึงมลายหายไป กู้ซือไม่เห็นแก่หน้ากู้จินเยว่เลยแม้แต่น้อย
ถงฮว่ามาหากู้ซือ ก็โดนเมินใส่เหมือนกันสินะ? เป็นฝ่ายวิ่งเข้าหาเขาเองแท้ ๆ
พอคิดอย่างนี้ ข่งมี่เสวี่ยก็รู้สึกดีขึ้นไม่น้อย
ตอนขากลับ ข่งมี่เสวี่ยจ่ายเงินห้าสิบเฟินเหมารถวัวจากสหกรณ์ให้ไปส่งที่กองผลิต
ใครจะรู้ว่าพอกลับไปถึง เธอก็เห็นเจ้าหน้าที่หวังพาคนมาคุมตัวพี่น้องตระกูลถงออกมาจากไร่นา
ใบหน้าข่งมี่เสวี่ยซีดเผือด เธอถอยหลังเข้าไปในฝูงชนโดยไม่รู้ตัว
ถงชุนซู่ไม่ทันสังเกตเห็นข่งมี่เสวี่ย แต่ถงชุนจิ่งเห็นเข้า เขายังไม่ทันเอ่ยปาก ก็เห็นข่งมี่เสวี่ยลนลานถอยไปอยู่ด้านหลังฝูงชนแล้ว
ทันใดนั้น ถงชุนจิ่งก็รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา
ข่งมี่เสวี่ยไม่ได้หลบอีกต่อไป ในฝูงชนมีหม่าเจ้าปากมากคนหนึ่ง ซึ่งเมื่อเช้านั่งรถมาพร้อมกับเธอพอดี พอเห็นเธอพยายามหลบเข้าไปในกลุ่มคน ก็ผลักเธอออกมา
“สหายข่ง? ขาดคุณคนเดียวแล้ว!” เจ้าหน้าที่หวังสั่งให้คนพาตัวข่งมี่เสวี่ยไปด้วย
ตั้งแต่เกิดมา ข่งมี่เสวี่ยไม่เคยคิดเลยว่าสักวันตัวเองจะถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจจับ ใบหน้าเธอแดงก่ำ ทั้งอับอายทั้งโกรธแค้น “เจ้าหน้าที่หวัง ฉันไม่ได้ทำผิดกฎหมาย ทำไมถึงจับฉันคะ?”