ตอนที่ 137 ความห่วงใยที่มาช้าไปจะมีความหมายอะไร?
ถงชุนจิ่งถูกชนจนล้มลง ห่อสัมภาระหลายห่อในมือกลิ้งตกลงบนพื้น
โชคดีที่ตอนเช้าตรู่ไม่มีคนเดินผ่านทางนี้มากนัก หิมะยังคงเป็นหิมะ ไม่ได้ละลายจนกลายเป็นโคลน
“ขอโทษ! ขอโทษครับ!” ซ่งซู่อี้รีบลุกขึ้น แล้วก้มศีรษะขอโทษถงชุนจิ่งไม่หยุด
ด้วยสถานะของเขา ไม่ว่าจะเป็นฝ่ายถูกหรือผิด การขอโทษย่อมช่วยไม่ให้เรื่องบานปลาย
ยิ่งไปกว่านั้น ครั้งนี้เขาผิดจริง ๆ
ถงชุนจิ่งค่อนข้างหงุดหงิด แต่เมื่ออีกฝ่ายเอาแต่ขอโทษ เขาก็ไม่สะดวกจะเอาเรื่องต่อ
“เดินก็ดูทางหน่อยสิ!” ถงชุนจิ่งพูด
ซ่งซู่อี้ก้มศีรษะขอโทษอีกครั้ง “ขอโทษครับ!”
เมื่อเห็นว่าดวงตาของเขาแดงก่ำ ถงชุนจิ่งก็อดสงสัยไม่ได้ว่าอีกฝ่ายรีบร้อนอะไรขนาดนั้น “นาย...”
ถงฮว่ามาถึงพอดี เธอพูดแทรกขึ้นว่า “พี่ไม่ได้ต้องรีบไปขึ้นรถหรือไง?”
ถงชุนจิ่งคิดดูแล้วก็จริง จากที่นี่ไปคอมมูน แล้วต่อไปยังอำเภอ ยังต้องใช้เวลาอีกไม่น้อย
ซ่งซู่อี้รีบร้อนไปหาหัวหน้าทีมเฉิงแล้ว
ถงชุนจิ่งมองตามแผ่นหลังเขา ก่อนจะนึกออกว่าเขาเป็นใคร
ซ่งซู่อี้!
“เขามาหาหัวหน้าทีมเฉิงบ่อยเหรอ?” ถงชุนจิ่งอดถามไม่ได้