ไม่ว่ากู้จินเยว่จะตะโกนเรียกอย่างไร รถที่แล่นผ่านไปก็ไม่มีทางหยุดเพราะเขา
หลังจากกู้จินเยว่ระบายอารมณ์อย่างบ้าคลั่งอยู่พักใหญ่ แววตาของเขาก็ยังเต็มไปด้วยความคับแค้นและเจ็บปวด
ถงฮว่าจะไปกับเซี่ยซ่งเหนียนได้ยังไง!
เธอขับรถพุ่งเข้าหาเขาได้ยังไง!
เธอใจร้ายขนาดนี้ได้ยังไง?
เธอทำใจโหดร้ายกับเขาได้ยังไง?
กู้จินเยว่เหมือนมีก้อนอะไรมาจุกอยู่ในลำคอ ความเจ็บปวดถาโถมเข้ามาในใจจนเขาทรุดคุกเข่าลงบนหิมะ «เธอต้องโกรธฉันแน่ ๆ...»
«ฉันจะไปอธิบายให้เธอฟัง! ฉันไม่ได้ตั้งใจ...» จู่ ๆ กู้จินเยว่ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ คำพูดช่วงท้ายเริ่มติดขัดจนแทบเรียบเรียงไม่ถูก
ถงชุนจิ่งดึงเขากลับมา «นายพูดเรื่องอะไรเนี่ย?»
ใบหน้ากู้จินเยว่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่น น้ำตาคลออยู่ตรงขอบตา ราวกับกำลังจะร้องไห้ แต่ก็เหมือนไม่กล้าร้องออกมา
«ถงฮว่ารู้แล้วว่าฉันกับข่งมี่เสวี่ยเข้าหอกัน...»
«เธอต้องรู้แน่ ๆ ว่าฉันกับข่งมี่เสวี่ยเข้าหอกัน ไม่อย่างนั้นคงไม่ทำกับฉันแบบนี้!»
«เธอจะทำใจขับรถชนฉันได้ยังไง!»
กู้จินเยว่เจ็บปวดใจอย่างยิ่ง ทั้งยังเต็มไปด้วยความเกลียดชังข่งมี่เสวี่ย
ถงชุนจิ่งชะงักไปเล็กน้อย ทั้งแปลกใจและไม่แปลกใจ
กู้จินเยว่กับข่งมี่เสวี่ยแต่งงานกันแล้ว เรื่องเข้าหอกัน... ก็เป็นแค่เรื่องช้าหรือเร็วเท่านั้น