ถงชุนซู่เพิ่งเคยได้ยินแม่ร้องไห้เสียใจและทุกข์ใจขนาดนั้นเป็นครั้งแรก
ถึงเขาจะเหลวไหลแค่ไหน ก็ยังรู้ว่าควรกตัญญูต่อพ่อแม่
ถงฮว่าคนสารเลวนี่ ยังสู้เขาไม่ได้ด้วยซ้ำ
ถงชุนซู่ตื่นเต้นจนคุมตัวเองไม่อยู่ พูดแต่ละคำราวกับตะโกนออกมา
คนสองคนทะเลาะกันถึงจะเรียกว่าทะเลาะ
ถงชุนซู่คนเดียวเอาแต่โวยวาย พูดจาไร้สาระไม่หยุด
ถงฮว่าคว้าไม้คลึงแป้งฟาดใส่เขาเต็มแรง โดนกลางหน้าผากพอดี เจ็บจนตาพร่าเห็นดาว เขากุมหัวกระโดดร้องโหยหวน
“หมาขี้ดินเรออิ่ม กินขี้เข้าไปเยอะหรือไง ถึงมาพ่นมูลใส่บ้านฉัน?”
ถงชุนซู่ตะโกนด้วยความโมโห เขาแทบจะโกรธจนตายอยู่แล้ว!
เธอทำเกินไปได้ยังไง! ทำให้โมโหขนาดนี้ได้ยังไง!
ดวงตาถงชุนซู่แดงก่ำ เขาจะพุ่งเข้าไปสั่งสอนเธอ
ช่วงนี้เขาทำงานหนักไม่น้อย แรงก็มีมากกว่าเมื่อก่อนเยอะ
เมื่อก่อนแบกของไม่ไหว ตอนนี้แบกได้แล้ว
เขากลับคิดว่าตัวเองเก่งขึ้นมาอีกแล้ว!
เมื่อก่อนเขาสู้ถงฮว่าไม่ได้ ก็เพราะเห็นแก่ความเป็นพี่น้อง ถึงได้ยอมเธอมาตลอด
แต่ในเมื่อถงฮว่าไม่เห็นแก่ความเป็นแม่ลูก ไม่เห็นแก่ความเป็นพี่น้องกันจริง ๆ