“จะไปบ้านฉันก่อน หรือไปจุดพักเยาวชนมีการศึกษาก่อน?”
ข่งหลินหลางถามอย่างประหลาดใจ “เธอไม่ได้อยู่ที่จุดพักเยาวชนมีการศึกษาหรือ?”
ถงฮว่าส่ายหน้า “ฉันอยู่คนเดียว”
ข่งหลินหลางลังเลอยู่นาน “ฉันไปจุดพักเยาวชนมีการศึกษาก่อนแล้วกัน”
ตอนนี้เธอยังเป็นแม่ของข่งมี่เสวี่ยอยู่
ต่อหน้าคนอื่น เธอมาที่นี่เพื่อเยี่ยมลูกสาวที่สุขภาพไม่ดี
ถงฮว่ามองเธอด้วยแววตาลุ่มลึก
ข่งหลินหลางพลันนึกถึงคำที่ถงฮว่าเคยบอกเธอขึ้นมาอีกครั้ง
ให้ปฏิบัติต่อข่งมี่เสวี่ยเหมือนที่หวังฟางปฏิบัติต่อถงฮว่า
“ฉันอยู่กับเธอ” ข่งหลินหลางโพล่งออกมา
ถงฮว่าพอใจอยู่บ้าง จึงบอกเธอว่า “ข่งมี่เสวี่ยไม่ได้อยู่ที่จุดพักเยาวชนมีการศึกษา เธอทำงานอยู่ที่ฟาร์มโสม อีกสองวันฉันจะไปที่นั่น เธอพักที่บ้านฉันได้”
ที่พักของถงฮว่าดีกว่าจุดพักเยาวชนมีการศึกษามาก ที่นั่นคนอยู่รวมกันบนเตียงเตาเดียวจนมีแต่กลิ่นเท้าเหม็น ๆ
แต่ข่งหลินหลางก็ยังรู้สึกว่าถงฮว่าต้องลำบากมาก ทั้งบ้านดินทั้งเตียงเตาดิน ในห้องก็แทบไม่มีอะไรเลย
ยิ่งทำให้เธอเกลียดคนตระกูลกู้มากขึ้น
เกลียดกู้จินเยว่!
เกลียด...ข่งมี่เสวี่ยที่แย่งกู้จินเยว่ไป!
เฉิงเสี่ยวอวี่เฝ้ารอให้พี่ถงกลับมาทุกวัน พอได้ยินว่าถงฮว่ากลับมาที่กองผลิตแล้ว