เสื้อบุนวมสองชุด เสื้อของตระกูลกู้หนากว่ามาก ส่วนชุดของตระกูลถงเบากว่าราวครึ่งกิโลกรัม
ถงฮว่าขายทั้งสองชุดในราคาเดียวกัน เธอเรียกเงินไป 100 หยวน
กู้จินเยว่ไม่รู้เรื่องพวกนี้ และแยกไม่ออกด้วย พอเห็นว่าขนาดพอ ๆ กันก็ไม่ได้คิดอะไรมาก
แต่เงิน 100 หยวนมีมากแค่ไหน เขาไม่ใช่คนโง่ ย่อมรู้ดี
แพงเกินไปแล้ว!
ถงฮว่าหยิบเสื้อบุนวมตัวที่หนักที่สุดซึ่งหนัก 2 กิโลกรัมขึ้นมา ให้เขาลองยกดู
กู้จินเยว่ลองยกดูแล้วหนักมาก ถ้าใส่ไว้บนตัว คงเหนื่อยตายแน่
แต่ได้ยินมาว่าช่วงที่หนาวที่สุดของฤดูหนาวที่นี่ อุณหภูมิต่ำถึงลบ 50 องศา
เขาไม่เคยอยู่ในที่ที่หนาวขนาดนี้มาก่อน แต่ฟังตัวเลขแล้วก็รู้ว่าถ้าเสื้อผ้าไม่อุ่นพอ คนคงหนาวตายได้
ถงฮว่าหยิบกางเกงบุนวมหนัก 1.5 กิโลกรัมให้เขาลองอีกตัว
กู้จินเยว่ถือเสื้อบุนวมไว้ในมือซ้าย กางเกงบุนวมไว้ในมือขวา ทั้งยังตัวใหญ่และหนัก...
กู้จินเยว่ยังลังเลอยู่ พอถงฮว่าเห็นดังนั้นก็แย่งเสื้อกับกางเกงกลับมา
“ผมไม่ได้บอกว่าไม่เอานะ” กู้จินเยว่รีบพูด
ถงฮว่ายื่นเสื้อกับกางเกงบุนวมไปข้างหน้าอีกครั้ง
กู้จินเยว่รับกลับมาถือ เขาแยกไม่ออกว่าฝ้ายดีหรือไม่ดี จึงทำได้แค่แสร้งทำเป็นตบและบีบเสื้อบุนวมดู
จากนั้น...
กู้จินเยว่ก็คลำเจอของบางอย่างในกระเป๋าด้านในเสื้อบุนวม
เขาล้วงมือเข้าไปหยิบออกมา!
ให้ตายสิ!
ธนบัตรต้าเหมียวทั้งนั้น!
นี่มันเรื่องอะไรกัน!
ทำไมถึงมีเงินมากขนาดนี้?
ถงฮว่าตาเบิกกว้าง!
เธอคว้าเสื้อบุนวมกับเงินในมือกู้จินเยว่กลับมาทันที!
จากนั้นก็ล้วงเงินออกมาจากด้านในเสื้ออีกฝั่งได้อีกหลายใบ!
เธออดรู้สึกโล่งใจไม่ได้!
o(*￣︶￣*)o!
โชคดีที่ยังขายไม่ออก!