ถงฮว่ามองเขาด้วยแววตาเย็นชา เอ่ยเยาะว่า “เลิกไปยุ่งเรื่องของคนอื่น แล้วดูแลตัวเองให้ดีก่อนเถอะ!”
เส้นเลือดตรงหน้าผากของกู้จินเยว่ปูดขึ้นมา หากพูดต่อไปอีก เขาคงต้องทะเลาะกับถงฮว่าแน่
ถ้าเขาทะเลาะกับถงฮว่าขึ้นมา ไม่เท่ากับเป็นการเปิดทางให้เซี่ยซ่งเหนียนหรอกหรือ?
กู้จินเยว่ฝืนอดกลั้นเอาไว้
“ฉันไม่ทำร้ายเธอหรอก ฉันทำไปก็เพราะหวังดีกับเธอ”
กู้จินเยว่ทิ้งของฝากปีใหม่ไว้แล้วเดินจากไป
ของฝากปีใหม่จากเซี่ยซ่งเหนียนรับไว้ได้หรือไง?
แล้วของฝากจากเขารับไว้ไม่ได้หรือไง?
พอกู้จินเยว่เดินออกมา ก็เห็นคนที่ตัวเองเพิ่งพูดถึงว่าอาจจะ ‘สภาพจิตใจไม่ปกติ’ — เซี่ยซ่งเหนียน
ตอนพูดต่อหน้าถงฮว่า กู้จินเยว่ไม่ได้รู้สึกผิดเลยสักนิดที่นินทาคนลับหลัง
ใครบ้างไม่พูดถึงคนอื่นลับหลัง?
แล้วจะมีใครบ้างที่ไม่ถูกคนอื่นพูดถึงลับหลัง?
ก็เป็นเรื่องธรรมดาไม่ใช่หรือ?
แต่การถูกเจ้าตัวมาได้ยินเข้าเป็นอีกเรื่องหนึ่ง
ใบหน้าคมกริบของเซี่ยซ่งเหนียนมีแววเย็นเยียบแฝงอยู่ในดวงตาลุ่มลึก
สีหน้ากู้จินเยว่เปลี่ยนไป ความโกรธที่อัดแน่นอยู่เต็มอกพลันถูกสาดดับลงราวกับโดนน้ำเย็นสาดใส่
อย่างที่กู้จินเยว่พูด ทหารอย่างเซี่ยซ่งเหนียนซึ่งเคยผ่านสนามรบมา ไม่รู้ว่ามือเปื้อนเลือดคนไปแล้วเท่าไร