ข่งมี่เสวี่ย: “……”
กู้จินเยว่หัวเราะเย็นชา “เธอยังจะแกล้งทำอีก!”
ข่งมี่เสวี่ย: “……ฉันแกล้งทำอะไร?”
กู้จินเยว่เตือนเธอ “เลิกหวังได้แล้ว ต่อให้เธอใช้วิธีไหน ฉันก็ไม่มีวันชอบเธอ”
ข่งมี่เสวี่ยแค่ไม่อยากให้ถงฮว่าเอาเปรียบเธอ
ใครจะคิดว่ากู้จินเยว่จะเตือนเธอแบบนี้ แถมยังสงสัยอีกว่าคนที่แจ้งความในตอนนั้นคือเธอหรือเปล่า?
ตกลงในหัวเขาคิดอะไรอยู่กันแน่?
กู้จินเยว่แบกตะกร้าใบหนึ่ง เตรียมเอาของขวัญปีใหม่ไปให้ถงฮว่า
ข่งมี่เสวี่ยคว้าตะกร้าไว้ “เดี๋ยวก่อน!
นายอธิบายมาให้ชัดก่อนว่าเอาอะไรมาสงสัยว่าตอนนั้นฉันเป็นคนแจ้งความ?”
กู้จินเยว่ย้อนถาม “เธอมีอะไรพิสูจน์ว่าไม่ได้เป็นคนแจ้งความ? มีหลักฐานไหม?”
ข่งมี่เสวี่ย: “……”
เธอจะไปมีหลักฐานอะไรล่ะ?
พอเห็นเธอพูดไม่ออก กู้จินเยว่ก็หัวเราะเย็นชาแล้วเดินจากไป
เมื่อข่งมี่เสวี่ยได้สติกลับมา เธอก็กระทืบเท้าด้วยความโมโห
ทำไมต้องให้เธอหาหลักฐานด้วย?
เขาเป็นคนกล่าวหา เขาก็ต้องเป็นฝ่ายหาหลักฐานสิ!
กู้จินเยว่ไปส่งของขวัญปีใหม่
“นี่เป็นของขวัญปีใหม่ที่ทางบ้านส่งมาให้ ฉันเลยเอามาแบ่งให้เธอบ้าง”