เฉิงเสี่ยวอวี่เห็นว่าพวกเขายังคิดจะมาหาเรื่องอีก จึงพูดว่า “พี่ถง จับให้แน่นนะ!”
ถงฮว่าคว้าไว้แน่น “ได้เลย!”
เฉิงเสี่ยวอวี่ออกวิ่งสุดฝีเท้า!
ถงฮว่ารู้สึกราวกับกำลังโบยบิน มีความสุขสุด ๆ!
ต่อให้ข่งมี่เสวี่ยวิ่งจนหมดแรง ก็ยังวิ่งไม่ทันเฉิงเสี่ยวอวี่ที่ตัวสูง ขายาว และแข็งแรง
น่าโมโหที่ทุกครั้งเฉิงเสี่ยวอวี่วนกลับมา ก็จะยั่วโมโหถงชุนซู่สักที
พอถงชุนซู่ถูกยั่วจนฮึดขึ้นมา ก็จะตะโกนเร่งให้เธอวิ่งเร็วกว่าเดิม!
ข่งมี่เสวี่ยเล่นเลื่อนหิมะจนแทบเอาชีวิตไม่รอด!
ท้ายที่สุดเธอก็ทนไม่ไหว ทิ้งตัวนั่งลงกับพื้นแล้วร้องไห้
ในที่สุดถงชุนซู่ก็รู้ตัวว่าเล่นนานเกินไปแล้ว
“เสวี่ยเอ๋อร์ เป็นอะไรหรือเปล่า?”
ในที่สุดข่งมี่เสวี่ยก็รอให้ถงชุนซู่พูดประโยคนี้เสียที
แต่เธอกำลังโกรธ!
เมื่อครู่ถงชุนซู่ไม่เพียงพูดจาเสียงแข็งใส่เธอ แต่ยังบังคับให้เธอลากเลื่อนหิมะตั้งครึ่งชั่วโมง
“ไม่เล่นแล้ว! ฉันจะกลับ!”
ถงชุนซู่ดูออกว่าเธอโกรธ เขายอมรับว่าเล่นนานเกินไปจริง ๆ
“เล่นต่ออีกหน่อยไม่ได้เหรอ?”
ในที่สุดข่งมี่เสวี่ยก็รู้สึกว่าตัวเองควบคุมถงชุนซู่ได้ ใบหน้าฉายแววกระเง้ากระงอด “ไม่เล่นแล้ว!”
ตอนถงชุนซู่กำลังจะง้อ เฉิงเสี่ยวอวี่ก็ลากถงฮว่ามาถึงพอดี