ข่งมี่เสวี่ยหน้าแดงเล็กน้อย “แต่ฉันอายุมากกว่าคุณนะ”
ถงชุนซู่แค่นเสียง สีหน้ากลับมาเย็นชาอีกครั้ง “ฉันก็รู้อยู่แล้วว่าคุณดูถูกฉัน! ตามใจคุณเลย!”
ข่งมี่เสวี่ยไม่ได้ใส่ใจกับคำเรียกนั้น ขอแค่ถงชุนซู่ชอบ ต่อให้เรียกเขาว่าพี่ชายก็ไม่เป็นไร
แต่เธออยากวางท่าหน่อย จะได้ให้ถงชุนซู่อ้อนเธอมากขึ้น
ใครจะคิดว่าถงชุนซู่จะเปลี่ยนสีหน้าทันควัน!
ข่งมี่เสวี่ยทั้งโมโหทั้งขัดใจ
ถงเอ้อร์เปลี่ยนไปแล้ว!
กู้จินเยว่ก็เปลี่ยนไปแล้ว!
หรือแม้แต่ถงเหล่าซื่อก็จะเปลี่ยนไปด้วยงั้นเหรอ?
“พี่สี่...” ข่งมี่เสวี่ยหน้าแดง เอ่ยเรียกออกมา
ถงชุนซู่หน้าแดงยิ่งกว่าเธอเสียอีก แดงก่ำไปทั้งหน้า ใบหูแทบจะมีควันพุ่งออกมา!
ในใจราวกับมีรถไฟขบวนเล็กวิ่งฉึกฉัก ฉึกฉักไม่หยุด...
กู้จินเยว่ที่อยู่ไม่ไกล “...” แสบตาจริง ๆ!
เมื่อก่อนข่งมี่เสวี่ยชอบพูดต่อหน้าเขาว่า ตั้งแต่เด็กเธอใช้เวลาอยู่บ้านตระกูลถงมากกว่าบ้านตัวเองเสียอีก
เธอบอกว่ามองพี่น้องตระกูลถงเป็นพี่ชายกับน้องชายแท้ ๆ
ฟังบ่อยเข้า กู้จินเยว่ก็เผลอคิดไปในทางนั้น
เขาคิดว่าข่งมี่เสวี่ยสนิทกับพี่น้องตระกูลถง เพราะถึงจะไม่ใช่พี่น้องแท้ ๆ แต่ก็รักใคร่กันไม่ต่างจากพี่น้องแท้ ๆ