กู้ซือรู้สึกบางอย่าง จึงเงยหน้าขึ้นแล้วเห็นถงฮว่า คิ้วเข้มจริงจังของเขาชะงักไปเล็กน้อย ภาพมือขาวผ่องเปื้อนคราบเลือดของถงฮว่าที่ใช้มัดฟ่อนข้าวสาลีพลันผุดขึ้นมาในหัว ใจเขาไหววูบอย่างห้ามไม่อยู่
หัวหน้าทีมเฉิงเคยพูดถึงสาวน้อยคนนี้ให้เขาฟัง ว่าขยันขันแข็ง ทำงานจริงจัง และอดทนต่อความลำบากได้
ตอนนั้นเขาคิดว่าหัวหน้าทีมเฉิงพูดชมเธอเพราะเห็นแก่ความสัมพันธ์กับเขา
แต่ถงฮว่าที่กู้ซือได้เห็นกับตาในวันนี้ กลับแตกต่างจากที่เขาจินตนาการไว้เล็กน้อย
ทั้งที่ตัวเล็กผิวขาว ดูเป็นคุณหนูเอาแต่ใจ แต่กลับอดทนต่อความลำบากได้มาก ทำงานไม่แพ้ชาวบ้านในพื้นที่เลย
ถงฮว่ามีรอยยิ้มในดวงตา เธอยกกล่องข้าวในมือขึ้นให้เขาดู: อยากกินก็มาสิ!
กู้ซือทั้งขำทั้งจนใจ เขาส่ายหน้าให้เธออย่างอับจนหนทาง ที่นี่มีเจ้าหน้าที่คอมมูนอยู่เต็มไปหมด เขาจะเดินไปกินข้าวกับเด็กกว่าอย่างเธอก็คงไม่เหมาะ
แววตาของถงฮว่าหม่นลงทันที
กู้ซือชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะข่มใจไม่เดินเข้าไปหา พอดีกับที่เลขาธิการคอมมูนชวนเขาคุย ความสนใจของเขาจึงเบนไปทางนั้น
ข่งมี่เสวี่ยเห็นภาพตรงหน้า ความริษยาอัดแน่นอยู่ในใจ!
ทำไมผู้หญิงสารเลวอย่างถงฮว่าถึงได้ไปประจบลุงของกู้จินเยว่ได้?
กู้จินเยว่ตาบอดอยู่แล้ว ลุงของเขาก็เป็นเหมือนกันหรือไง!
เธอสู้ถงฮว่าตรงไหนไม่ได้?
ไฟริษยาแผดเผาอยู่ในใจข่งมี่เสวี่ย แต่บนใบหน้ากลับแต้มรอยยิ้มหวาน เธอยื่นมือไปหาถงฮว่า “ถงฮว่า! เดี๋ยวฉันอุ่นข้าวให้!”
ตอนนี้ข่งมี่เสวี่ยไม่กล้าเรียกชื่อเล่นของถงฮว่าตรง ๆ แล้ว เกรงว่าถงฮว่าจะสวนกลับจนเธอเสียหน้า