เมื่อเห็นถงฮว่า คนที่ตื่นเต้นที่สุดไม่ได้มีแค่กู้จินเยว่กับข่งมี่เสวี่ย แต่ยังมีสวี่ม่านด้วย
พอข่งมี่เสวี่ยได้ยินว่าสวี่ม่านเป็นคนไปตามถงฮว่ามา ความอัดอั้นในอกก็พุ่งสูงจนแทบระเบิด!
นังสวี่ม่านสารเลว!
ทำไมถึงต้องไปตามถงฮว่ามาด้วย?
ท่ามกลางสายตาหลากหลายจากคนรอบข้าง ใบหน้าของสวี่ม่านซีดสลับเขียวคล้ำ
ข่งมี่เสวี่ยมองเธออย่างเย็นชา “เยาวชนสวี่กระตือรือร้นขนาดนี้ คนไม่รู้คงนึกว่าวันนี้คนที่แต่งงานคือเธอ”
สวี่ม่านฝืนทำใจ พูดเสียงแข็งกลบความหวาดหวั่นว่า “เยาวชนในจุดพักมากันหมดแล้ว จะไม่เชิญถงฮว่ามาด้วยได้ยังไง?”
ข่งมี่เสวี่ยจ้องสวี่ม่านเขม็ง มือข้างหนึ่งที่ซ่อนอยู่ด้านหลังกำแน่นเป็นหมัด
อยากต่อยให้ตายนัก นังสารเลวนี่!
“ถงฮว่าก็เป็นเยาวชนในจุดพักเหมือนกัน ทำไมจะมาไม่ได้?”
“พวกคุณนี่ตลกจริง ๆ ปกติเอาแต่พูดว่าให้พวกเราสามัคคีกันอย่างนั้นอย่างนี้!”
“แต่พอถึงเวลาสำคัญ กลับกีดกันคนอื่น!”
“เยาวชนทุกคนมากินเลี้ยงฉลองงานแต่ง แต่กลับไม่เชิญถงฮว่าคนเดียว แบบนั้นไม่เกินไปหน่อยเหรอ?”
สวี่ม่านพูดรวดเดียวเสียยืดยาวเพราะรู้สึกผิดและประหม่า
ไม่กล้าเอ่ยถึงถงฮว่าในแง่ร้ายแม้แต่คำเดียว กลัวอีกฝ่ายจะเปิดโปงความลับของเธอขึ้นมา!