สวี่เยี่ยนมองภาพตรงหน้าด้วยความประหม่า จะไม่ลงไม้ลงมือกันใช่ไหม?
ถงชุนจิ่งขมวดคิ้ว ตั้งใจว่าหากเห็นท่าไม่ดีเมื่อไร จะรีบเข้าไปห้ามทั้งคู่
สวี่ม่านกลอกตาไปมา ถ้าทะเลาะกันขึ้นมาจริง ๆ เธอก็จะช่วยถงฮว่าด่าข่งมี่เสวี่ย!
ถ้าถึงขั้นลงไม้ลงมือ เธอก็จะเข้าไปช่วยถงฮว่าจัดการข่งมี่เสวี่ย!
เธอช่วยถงฮว่าทะเลาะและตบตีกับอีกฝ่ายแล้ว ถงฮว่าคงไม่เอาเรื่องของเธอไปพูดอีกใช่ไหม?
พวกเธอต่างก็เกลียดข่งมี่เสวี่ย!
พวกเธอน่าจะอยู่ฝ่ายเดียวกัน!
กู้จินเยว่มีสีหน้าไม่น่าดู เขามองเธอพลางส่งสายตาเตือนว่าอย่าทำเกินไป
ข่งมี่เสวี่ยมองเขาอย่างไร้เดียงสา เธอทำเกินไปตรงไหนกัน?
“ถงฮว่า เธอว่าไง? เธอมาร่วมยินดีกับฉันและพี่กู้ใช่ไหม?”
ถงฮว่ามีใบหน้าสะสวยสะดุดตา เธอเผยรอยยิ้มบาง ๆ “ใช่ ฉันมาร่วมยินดีกับพวกคุณ
ชาติก่อนพวกคุณถูกลิขิตมาให้เป็นคู่กัน ชาตินี้ถึงได้ลงเอยกับคนที่รัก!
ฉันขอให้พวกคุณรักกันตลอดไป ไม่ทอดทิ้งกัน!”
กู้จินเยว่รู้สึกเจ็บปวดอยู่ในใจ เขารู้ว่าถงฮว่าคงเจ็บปวดยิ่งกว่าเขา
ข่งมี่เสวี่ยยิ้มซาบซึ้ง “ก่อนหน้านี้ฉันยังกังวลว่าถงฮว่าจะไม่สบายใจ ไม่คิดเลยว่าเธอจะใจกว้างมาร่วมยินดีกับพวกเรา!
ถงฮว่า เธอดีจริง ๆ ต่อไปเรายังเป็นเพื่อนกันได้ใช่ไหม?”