เวลานี้ สถานีตำรวจอำเภอชิงผิงก็สืบสาวมาถึงเซี่ยหว่านอวี้แล้ว
ตราบใดที่คดีไม่เข้าข่ายความลับทางราชการ พ่อของเซี่ยหว่านอวี้ก็สอบถามผลการสืบสวนได้ไม่ยาก
แม้จะเรียกว่าเป็นหลักฐานการกระทำผิด แต่แท้จริงแล้วก็เป็นเพียงพ่อของเซี่ยหว่านอวี้ที่ยอมรับความผิดทั้งหมดแทนลูกสาว
หลักฐานที่แท้จริงอยู่ในมือของหน่วยงานตำรวจ
ส่วนพ่อของเซี่ยหว่านอวี้เพียงชี้แจงความสัมพันธ์ระหว่างเซี่ยหว่านอวี้กับกู้ซือ และระหว่างกู้ซือกับถงฮว่า
จุดประสงค์ของเซี่ยหว่านอวี้ไม่ใช่การทำลายทรัพย์สินของรัฐ แต่เป็นเพราะความรักก่อให้เกิดความริษยา จึงระบายความแค้นส่วนตัว อีกทั้งไม่ได้คำนึงถึงผลร้ายแรงที่จะตามมา
พ่อของเซี่ยหว่านอวี้แสดงจุดยืนว่าความผิดอยู่ที่ลูกสาวของเขา และเขาจะไม่เข้าไปแทรกแซงความยุติธรรมของกระบวนการยุติธรรมในท้องถิ่น
แต่แม้พ่อของเซี่ยหว่านอวี้จะพูดเช่นนั้น ก็ไม่ได้หมายความว่าการที่เขารับสารภาพแทนลูกสาวจะทำให้เธอกลายเป็นผู้กระทำผิด
ทุกอย่างยังต้องดูหลักฐาน
หลังจากพยายามอยู่นาน ในที่สุดเซี่ยหว่านอวี้ก็ติดต่อแม่ได้ “แม่ติดต่อพ่อได้หรือยังคะ?”
แม่ของเซี่ยหว่านอวี้บอกความคิดของพ่อให้เธอฟัง “หว่านอวี้ เพื่อผู้ชายอย่างกู้ซือคนเดียว ลูกทำให้พ่อกับแม่เสียใจจนใจสลายจริง ๆ”
ตอนนี้เซี่ยหว่านอวี้จะยังมีแก่ใจสนใจได้อย่างไรว่าพวกเขาเสียใจหรือไม่
“แม่คะ พ่อบอกไหมว่าจะช่วยหนูออกไปได้ยังไง?”
แม่ของเซี่ยหว่านอวี้ไม่เห็นท่าทีสำนึกผิดหรือเสียใจจากคำพูดของลูกสาว ยิ่งรู้สึกผิดหวังมากขึ้นไปอีก
“กู้ซือกับถงฮว่าแต่งงานกันแล้ว ลูกพอใจหรือยัง?