เซี่ยหว่านอวี้ไม่ได้ใส่ใจคำเตือนของพี่ชายเลยสักนิด
ถ้าคนพูดเป็นพ่อ เธอคงกังวลจนกระวนกระวายไปแล้ว
ผ่านไปสองวัน เธอเห็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น จึงยิ่งไม่ใส่ใจเข้าไปใหญ่
จนกระทั่งวันนี้
เซี่ยหว่านอวี้กำลังซ้อมใหญ่บนเวที เธอสะบัดแส้ม้าอย่างสง่างาม ก่อนหมุนตัวด้วยเท้าข้างเดียว
เจ้าหน้าที่ตำรวจจากอำเภอชิงผิงได้รับอนุญาตจากทางกองทัพแล้ว จึงเดินทางมาถึงคณะศิลปะการแสดง
สมาชิกคนอื่น ๆ ในคณะเห็นหัวหน้าคณะพาเจ้าหน้าที่ตำรวจมา ต่างก็สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น
“หัวหน้าคณะเหวิน!” พวกเธอทักทายผู้บังคับบัญชาก่อน
จากนั้นหญิงสาวคนหนึ่งก็ถามขึ้นอย่างอดใจไม่ไหว
“เจ้าหน้าที่ตำรวจ มาที่คณะศิลปะการแสดงของเราทำไมเหรอคะ?”
“หัวหน้าคณะเหวิน เจ้าหน้าที่ตำรวจสองท่านนี้มาดูสหายแซ่เซี่ยซ้อมใหญ่ด้วยหรือเปล่าคะ?”
“เจ้าหน้าที่ตำรวจ เชิญมานั่งตรงนี้ค่ะ!”
……
หัวหน้าคณะเหวินที่พาเจ้าหน้าที่ตำรวจเข้ามาถลึงตามองพวกเธอสองสามที แล้วไล่ให้กลับไปทำงานของตัวเอง
หัวหน้าคณะเหวินชี้ไปยังหญิงสาวที่ยืนอยู่กลางเวทีในจุดที่สะดุดตาที่สุด
“สหาย คนที่กำลังซ้อมใหญ่อยู่บนเวทีคนนั้น…คือสหายเซี่ยหว่านอวี้”
เซี่ยหว่านอวี้ได้ยินเสียงเอะอะจึงหยุดซ้อม
พอเห็นเจ้าหน้าที่ตำรวจสองคน เธอก็ยังไม่ทันนึกถึงตัวเอง
จนหัวหน้าคณะเหวินบอกเธอต่อหน้า “เซี่ยหว่านอวี้! เจ้าหน้าที่ตำรวจสองท่านนี้มาจากอำเภอชิงผิง
พวกเขามีคดีวางยาพิษโสมในฟาร์มโสม ต้องการให้เธอไปให้ความร่วมมือในการสอบสวน!”
สีหน้าเซี่ยหว่านอวี้เปลี่ยนไปเล็กน้อย เธอปฏิเสธโดยไม่ทันคิด “หัวหน้าคณะคะ เรื่องวางยาโสมอะไรนั่นไม่เกี่ยวกับฉันสักหน่อย!”
หัวหน้าคณะเหวินเองก็ไม่อยากเชื่อว่าเซี่ยหว่านอวี้จะทำเรื่องแบบนี้ได้