แม่เซี่ยตกใจจนหน้าถอดสี “นี่ลูกทำอะไร? ถึงกับมองบ้านตัวเองเป็นสนามรบเลยหรือไง?”
เซี่ยซ่งเหนียนสอดมือเข้าไป แล้วหมุนกลอนประตูจากด้านในเปิดออกทันที
ประตูห้องเปิดผาง
เซี่ยหว่านอวี้หลบต่อไปไม่ได้แล้ว หัวใจเต้นรัวด้วยความตกใจ “แม่!”
แม่เซี่ยเองก็ใจเต้นตุบ ๆ ไม่เคยเห็นเหตุการณ์แบบนี้มาก่อนเลย!
“ซ่งเหนียน มีอะไรก็ค่อย ๆ พูด!” แม่เซี่ยรีบเอ่ย
“น้องสาวทำผิด ลูกก็ตำหนิและสั่งสอนได้ตามสมควร!”
“อย่าทำให้เธอตกใจแบบนี้สิ!”
แม่เซี่ยเห็นสีหน้าลูกชายยิ่งดูแย่ลงเรื่อย ๆ ก็รีบส่งสัญญาณให้เซี่ยหว่านอวี้หนีออกไปก่อน!
ระหว่างที่แม่เซี่ยขวางเซี่ยซ่งเหนียนไว้ เซี่ยหว่านอวี้ก็ลิงโลด รีบวิ่งออกไปทันที!
แต่กลับถูกเซี่ยซ่งเหนียนกระชากกลับมา
“ฉันถามแก นาฬิกาข้อมือสองเรือนนั้นใครเอาไปกันแน่?”
เซี่ยหว่านอวี้ดิ้นรนสุดแรง “พี่ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ คนที่ขโมยคือถงฮว่า! เธอเป็นคนเอาไป!”
เห็นว่าเธอยังไม่ยอมสำนึก เซี่ยซ่งเหนียนก็ชักปืนออกมา “ฉันถามอีกครั้ง นาฬิกาสองเรือนนั้นเป็นเธอใช่ไหมที่จงใจเอาไปใส่ร้ายถงฮว่า?”
เซี่ยหว่านอวี้หัวเราะทั้งน้ำตา “พี่เอาปืนจ่อฉันเพื่อผู้หญิงคนนั้นเหรอ? น้องสาวแท้ ๆ ของพี่นะ!”
แม่เซี่ยโกรธจนหน้าซีด “เซี่ยซ่งเหนียน! ไอ้ลูกบ้า!”
ไม่มีใครคิดว่าเขาจะกล้ายิงจริง ๆ!
เว้นเสียแต่ว่าเขาไม่อยากมีอนาคตแล้ว!
แต่เรื่องจริงคือเซี่ยซ่งเหนียนยิงออกไปแล้ว!