ถงชุนซู่รีบคว้ามา ใช้ตะเกียบงัดฝาออก ก่อนหยิบขนมปังกรอบยัดเข้าปากอย่างตะกละตะกลาม
ขนมปังกรอบเกินครึ่งกล่องถูกถงชุนซู่กินหมดในพริบตา เขาสำลักจนหน้าแดงคอแดง
ถงชุนจิ่งรีบรินน้ำให้ ถงชุนซู่ยกดื่มรวดเดียวจนหมด
จากนั้นถงชุนซู่ถึงเล่าเรื่องทุกข์ยากตลอดทางให้ฟัง
ขึ้นรถไฟไปได้ไม่นาน เงินกับคูปองที่ติดตัวมาก็ถูกขโมยไปเสียแล้ว หลายวันมานี้เขาหิวจนทนไม่ไหว ถึงได้หน้าด้านขอข้าวกินบนรถไฟ
ยุคนี้อาหารมีค่าเหลือเกิน หนุ่มโตเต็มวัยอย่างเขาเที่ยวขอข้าวกิน ใครจะให้กินจนอิ่มกันล่ะ?
ตอนลงจากรถไฟ ผ้าห่มนวมของเขาก็ไม่รู้ว่าถูกใครเอาไป
“พี่รอง! ผมถูกถงฮว่าทำให้แย่สุด ๆ!” การลงชนบทเที่ยวนี้ทำให้ถงชุนซู่ต้องลำบากแทบตาย ฮือ ๆ ๆ...
ถงชุนจิ่งตบหัวเขาเบา ๆ “ก็ลำบากจริง ๆ นั่นแหละ ตอนขึ้นรถ พ่อกับแม่ไม่ได้บอกให้ระวังพวกมือล้วงกระเป๋าหรือไง?”
แน่นอนว่าบอกแล้ว แต่ถงชุนซู่คิดว่าตัวเองระวังแค่ไหนก็กันไม่อยู่ กระเป๋าของเขาถูกกรีดขาด
พอถงชุนซู่มาถึง ถึงได้รู้ว่าถงฮว่าอยู่ที่นี่ด้วย!
“เธอมาพึ่งพี่เหรอ?” ถงชุนซู่ทั้งโกรธทั้งโมโห ที่เขาตกอยู่ในสภาพนี้ก็เพราะถงฮว่าทั้งนั้น
ถงชุนจิ่งลังเลอยู่บ้าง ตอนแรกเขาก็คิดว่าถงฮว่ามาที่นี่เพราะพี่รองอย่างเขาอยู่ที่นี่ จึงตามมาพึ่งพา จะได้มีพี่น้องคอยดูแลกัน
แต่ผ่านมาเป็นสิบวันแล้ว ถงฮว่ากลับไม่เคยมาหาเขาก่อนเลย
พอคิดถึงตรงนี้ ถงชุนจิ่งก็รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา