ถงชุนเหลยเห็นพ่อด่ายิ่งด่าก็ยิ่งโมโห จึงพูดว่า “พ่อ ผมจะให้เขากลับไป พ่อใจเย็นก่อนนะครับ”
ถงต้าหลายด่าจนเหนื่อยแล้ว
อย่าคิดว่าเขาอยากด่าคนเสียหน่อย
พอด่าคน เขาก็อารมณ์พลุ่งพล่าน
พออารมณ์พลุ่งพล่าน แผลก็เจ็บ!
พอแผลเจ็บ เขาก็โมโห!
พอโมโห เขาก็ด่าคน!
“ถ้าเขารู้เรื่องได้สักครึ่งหนึ่ง มีความสามารถสักสามส่วน ฉันจะโมโหอะไรอีก?”
แววตาของถงชุนจิ่งหม่นลง “ผมกลับไปบอกแม่ว่าพ่อมาแล้วนะครับ”
ถงชุนเหลยพยักหน้า แล้วเดินไปส่งเขาที่หน้าประตู
เขาตบไหล่อีกฝ่ายเบา ๆ “อย่าเก็บคำพูดของพ่อมาใส่ใจเลยครับ
ตอนนี้พ่อเจอเรื่องแบบนี้ คงทุกข์ใจยิ่งกว่าใคร
พวกเราเป็นลูก ยิ่งควรตามใจพ่อสักหน่อย”
ถงชุนจิ่งพยักหน้าเบา ๆ “ผมไปแล้วนะครับ”
อีกด้านหนึ่ง หลังออกจากโรงพยาบาล ถงฮว่าก็เริ่มเดินตามหาอยู่แถวนั้น
ตามหาอยู่ตั้งนาน ถงฮว่าก็ยังไม่เจอพ่อของตัวเอง
“หรือว่าเขากลับไปแล้ว?”
“เขามาที่นี่เพื่อมาหาฉันไม่ใช่เหรอ?”
สุดท้ายเธอเดินหาอีกรอบจนทั่ว แต่ก็ไม่พบใคร ถงฮว่าจึงจำต้องกลับไป
ซูเฉวียนซ่อนอยู่บนต้นไม้ต้นหนึ่งไม่ไกลนัก เห็นเธอจากไปเสียที
เขาถึงค่อยวางใจ ก่อนจะกระอักเลือดออกมาคำใหญ่