กู้ซืออดขำอยู่ในใจไม่ได้
พ่อแท้ ๆ ของถงฮว่า น่าสนใจไม่เบาเลย
อะไรคือเคราะห์เลือดตกยางออก!
อะไรคือคนที่สามที่ทักเขาจะลงมือกับเขา!
กู้ซือกลั้นรอยยิ้มไว้ คิดถึงความเคารพผู้สูงวัย จึงไม่ได้สงสัยอะไรต่อหน้าชายชรา
«ผมจะระวังครับ»
ซูเฉวียนแค่นเสียง เขาคิดว่าชายชรามองไม่ออกหรือไงว่าเจ้าหนุ่มนี่ไม่ได้เชื่อเขาสักนิด!
ไอ้หนุ่ม!
«คุณแซ่อะไรครับ?» จู่ ๆ กู้ซือก็นึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้ถามแซ่ของอีกฝ่าย
ถงฮว่าแซ่ถง เป็นแซ่เดียวกับพ่อบุญธรรม
พ่อแท้ ๆ คงไม่ได้แซ่ถงหรอกมั้ง?
ซูเฉวียนพูดอย่างหงุดหงิด «ถามมากมายไปทำไม?»
กู้ซืออ้าปาก แต่ก็กลืนคำพูดกลับลงไป
«…แล้วตอนนี้คุณพักอยู่ที่ไหนครับ?» กู้ซือไม่ขัดใจเขา แล้วถามเรื่องอื่นแทน
ซูเฉวียนมองเขาด้วยรอยยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม «ดูแลตัวเองให้ดี ดูแลลูกสาวฉันให้ดีก็พอ เรื่องอื่นไม่ต้องถามให้มาก!»
กู้ซือ «……»
ตาเฒ่าคนนี้เป็นอะไรกันนะ!
ทำไมรับมือยากขนาดนี้!
«ถ้าอย่างนั้น…คุณจะกลับไปกับผมไหมครับ? ฮว่าฮวายังรอผมกลับไปกินข้าวอยู่ที่บ้าน»
ซูเฉวียนขมวดคิ้ว «ในเมื่อฮว่าฮวารอแกกลับไปกินข้าวอยู่ที่บ้าน แล้วมายืนทื่ออยู่ตรงนี้ทำไม?»