ข่งมี่เสวี่ยขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอยู่ในใจ แอบแค้นที่ตอนนี้ถงฮว่าไม่ไว้หน้าเธอ พูดทุกอย่างออกมาไม่ยั้ง ไม่กลัวหรือว่าเธอจะโกรธขึ้นมาจริง ๆ แล้วไม่สนใจเธออีกเลย?
ตั้งแต่เล็กจนโต ถงฮว่ามีเพื่อนแค่เธอคนเดียว!
ถ้าไม่มีเธอ ถงฮว่าก็จะไม่มีเพื่อนสักคน!
“ฮว่าฮว่า เธอทำให้ฉันผิดหวังจริง ๆ ทำไมถึงเอาแต่คิดว่าฉันเป็นคนไม่ดี? ฉันน่ารังเกียจสำหรับเธอขนาดนั้นเลยเหรอ?”
ถงชุนซู่พูดด้วยสีหน้ารังเกียจว่า “พี่มี่เสวี่ยเป็นห่วงเธอถึงได้ตามมา ไม่อย่างนั้นจะไม่ไปตามคนอื่น แต่ตามเธอทำไม?”
ถงฮว่าคว้าแก้วน้ำบนโต๊ะขึ้นมา ไม่รู้ว่าใครดื่มทิ้งไว้ แล้วสาดใส่ถงชุนซู่ทันที “ฉันคุยกับเธออยู่ ยังไม่ถึงตาแกมาพูดจาไร้สาระ แกเป็นตัวอะไร?”
ถงชุนซู่โมโหจนแทบระเบิด “ถงฮว่า! เธอบ้าไปแล้วหรือไง! สาดน้ำใส่ฉันเหรอ?”
ข่งมี่เสวี่ยเห็นพี่น้องทะเลาะกัน ในใจจึงรู้สึกสะใจขึ้นมาบ้าง “ฮว่าฮว่า เธอทำกับน้องซู่แบบนี้ได้ยังไง?”
ถงฮว่าหัวเราะเยาะ “ทำไมฉันจะทำกับเขาแบบนี้ไม่ได้? ฉันเป็นห่วงเขา ไม่อย่างนั้นทำไมฉันไม่สาดน้ำใส่เธอ ไม่สาดใส่ถงคนรอง แต่เลือกสาดใส่เขาล่ะ?”
ถงฮว่าคืนคำพูดที่ถงชุนซู่เพิ่งพูดเมื่อครู่ให้เขาทั้งหมด
ใบหน้าถงชุนซู่แดงก่ำ ไม่รู้ว่าเพราะโกรธหรือเพราะอับอาย
ข่งมี่เสวี่ยเผยสีหน้าจริงใจอยู่หลายส่วน “ไม่ว่าเธอจะเชื่อหรือไม่ ฉันเป็นห่วงว่าเธอจะเจอเรื่องเหมือนฉัน ถึงได้ไปแจ้งความ”
ถงฮว่าพูดเสียงเรียบ “คนอย่างเธอยังไม่เป็นอะไร แล้วฉันจะเป็นอะไรได้? ถ้าฉันเป็นอะไรขึ้นมา ก็ต้องเป็นเพราะพวกเธอทำทั้งนั้น”