เซี่ยหว่านอวี้พูดอย่างโมโหว่า “แม่! แม่ยังเห็นฉันเป็นลูกแท้ ๆ ของแม่อยู่ไหม?
ก็เพราะพี่…”
คำพูดสุดท้ายของเซี่ยหว่านอวี้ยังไม่ทันหลุดออกมา
แม่เซี่ยก็รีบปิดปากปิดจมูกเธอไว้ “ยัยเด็กบ้า พูดอะไรไม่รู้จักคิดจริง ๆ น่าจะให้คนตัดลิ้นเธอเสียให้เข็ด!”
เซี่ยหว่านอวี้น้อยใจจนมีน้ำตาคลอ “ฉันพูดเหลวไหลตรงไหน? นาฬิกาข้อมือของฉันหายไปจริง ๆ!”
แม่เซี่ยรู้สึกสงสารอยู่บ้าง แต่ก็ยังพูดว่า “เดี๋ยวแม่ซื้อให้ใหม่ อย่าโวยวายจนขายหน้าไปหน่อยเลย”
เมื่อเห็นว่าใช้วิธีนี้ไม่ได้ผล เซี่ยหว่านอวี้ก็ฉีกหน้ากากออกทันที ชี้ไปทางถงฮว่าแล้วพูดว่า “เธอนั่นแหละที่ขโมยไป!”
“ถงฮว่า! เอานาฬิกาข้อมือออกมา ไม่อย่างนั้นฉันจะให้ทหารยามส่งเธอไปสถานีตำรวจ!” เซี่ยหว่านอวี้ตวาด
แม่เซี่ยดึงตัวเธอไว้ “ยัยลูกคนนี้ พูดจาเหลวไหลอะไร?”
เซี่ยหว่านอวี้ดึงแขนแม่ “แม่! ฉันสาบานว่าของถูกเธอเอาไปจริง ๆ! ฉันรับรองได้!”
แม่เซี่ยโกรธจนหน้าเขียว “แม่ไม่เชื่อ ถ้ายังพูดเหลวไหลอีก แม่จะให้ทหารยามจับเธอไปเสียเอง”
เซี่ยหว่านอวี้แทบถูกแม่ตัวเองทำให้โมโหตาย “ถ้าแม่ไม่เชื่อ ก็ไปค้นกระเป๋าเธอสิ ค้นตัวเธอเลย
นาฬิกาข้อมือสองเรือนต้องอยู่กับเธอแน่!”
แม่เซี่ยไม่เห็นด้วย จะมีใครให้คนอื่นมาเยี่ยมบ้าน แล้วกลับค้นกระเป๋าแขกกันล่ะ?
เซี่ยหว่านอวี้มองถงฮว่า “ถ้าเธอบริสุทธิ์ใจก็ให้พวกเราค้นตัวค้นกระเป๋าสิ!