สุดท้ายหวังไกุ้เหรินก็พาข่งมี่เสวี่ยออกจากตระกูลถงจนได้
ไม่ใช่แค่พาข่งมี่เสวี่ยไปด้วย หวังฟางยังยืนกรานจะตามไปให้ได้
คนขับรถของหวังไกุ้เหรินจึงต้องแบกหวังฟางขึ้นรถ
ข่งมี่เสวี่ยกับหวังฟางนั่งอยู่เบาะหลัง ส่วนหวังไกุ้เหรินนั่งข้างคนขับ
หวังฟางพูดว่า “เสวี่ยเอ๋อร์ เมื่อก่อนน้าชายก็เอ็นดูหนูมาตลอด เขาชอบหลานคนนี้อยู่แล้ว”
“มีสายเลือดเดียวกันก็ไม่เหมือนกันนะ ต่อให้ไม่รู้ว่าหนูเป็นใคร น้าชายก็ยังชอบหนูอยู่ดี นี่แหละความผูกพันทางสายเลือด! รับรู้กันได้ด้วยใจ!”
ข่งมี่เสวี่ยรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย แต่ก็ยังตอบว่า “แม่ หนูก็ชอบน้าชายมากเหมือนกันค่ะ”
หวังฟางยิ้มพลางกล่าวว่า “เขาว่ากันว่า บนฟ้ามีเทพอัสนี บนดินมีลุงใหญ่ แม่รักลูกก็จริง แต่ลุงใหญ่ก็สำคัญที่สุด น้าชายของหนูเป็นญาติที่สนิทที่สุด เป็นญาติร่วมสายเลือด!”
ตลอดทาง หวังฟางแทบรอไม่ไหวที่จะกรอกหูเสวี่ยเอ๋อร์ หวังให้เธอสนิทสนมกับหวังไกุ้เหรินมากขึ้น
พอถึงตระกูลหวัง คนขับรถก็ต้องแบกหวังฟางเข้าไปในบ้านอีกครั้ง
ถูหย่ลี่: “……”
เธอคิดว่าหลังจากหวังฟางเป็นอัมพาตเพราะเส้นเลือดในสมองแตก คงกลัวขายหน้าต่อหน้าเธอ จึงไม่นึกอยากมาเจอเธออีก
ไม่คิดเลยว่าหวังฟางจะถึงกับมาหาเธอที่บ้าน
อย่างที่ถูหย่ลี่คิด หากเลือกได้ หวังฟางคงไม่มาหาเธอถึงที่ในสภาพเป็นอัมพาตแบบนี้แน่
แต่เพื่อให้เสวี่ยเอ๋อร์ได้ยกให้เป็นลูกบุญธรรมของน้องชายอย่างราบรื่น หวังฟางยอมทิ้งศักดิ์ศรีมาที่นี่ได้
“หย่ลี่ ตอนเด็ก ๆ เสวี่ยเอ๋อร์กับถงฮว่าถูกอุ้มสลับกัน เสวี่ยเอ๋อร์ต่างหากที่เป็นลูกแท้ ๆ ของฉัน”
“ฉันตั้งใจจะให้เสวี่ยเอ๋อร์รับช่วงเป็นลูกบุญธรรมแทนถงฮว่า”