ตำรวจเสี่ยวเซียวสอบปากคำอย่างคร่าว ๆ แล้วตั้งใจจะพาตัวกู้จินเยว่ ผู้ลงมือทำร้ายคนอื่นกลับไปกักตัว 15 วัน
สีหน้ากู้จินเยว่เปลี่ยนไปเล็กน้อย หากถูกกักตัวขึ้นมา จะส่งผลต่อการเข้าเรียนมหาวิทยาลัยในภายหลังหรือเปล่า?
คุณปู่กู้พูดกับเซี่ยหว่านอวี้ที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้ว่า “ไม่ต้องห่วงนะ! ถึงกู้จินเยว่เจ้าเด็กนี่จะถูกกักตัวก็ไม่เป็นไร! เดี๋ยวฉันให้ป้าสะใภ้ของเธอมาดูแลที่โรงพยาบาล!”
เซี่ยหว่านอวี้มีสีหน้าสับสนเล็กน้อย ป้าสะใภ้?
อาเล็กคือกู้ซือ ถ้าอย่างนั้นป้าสะใภ้ก็ต้องเป็น...ซูฮว่า!
สีหน้าเซี่ยหว่านอวี้เปลี่ยนไปทันที “ฉันไม่ต้องการให้เธอมาดูแล!”
คุณปู่กู้มีสีหน้าเมตตา “เธอบาดเจ็บหนักขนาดนี้ จะไม่มีคนดูแลได้ยังไง?”
เซี่ยหว่านอวี้ทั้งร้อนใจทั้งโมโห “ฉันไม่ต้องการให้ซูฮว่ามาดูแล!”
เธอคิดว่าตัวเองตะโกนออกมาด้วยความโกรธ!
แต่เสียงที่เปล่งออกมากลับเบาหวิว แทบจะไม่ได้ยิน
คุณปู่กู้ไม่ได้ยินเลย “ป้าสะใภ้ของเธอทำกับข้าวอร่อยมาก โดยเฉพาะซุปตุ๋นนี่อร่อยสุด ๆ!”
เซี่ยหว่านอวี้ร้อนใจจนแววตาสั่นไหว ซูฮว่ามีแต่จะวางยาฆ่าเธอ! ไม่มีทางทำของอร่อยให้เธอกินหรอก!
คุณปู่กู้พูดว่า “พักฟื้นให้ดีนะ รอจินเยว่กลับมาแล้ว ฉันจะให้เขาคุกเข่าขอโทษเธอ อยากตีเท่าไรก็ตีเลย!”
เซี่ยหว่านอวี้พูดมากเกินไปเมื่อครู่ จนตอนนี้อ่อนแรงถึงขั้นพูดไม่ออกแล้ว
แต่ถ้าไม่พูดอะไรอีก ซูฮว่าก็จะมาทุบเธอจนตาย!
“ฉันไม่...”
เซี่ยหว่านอวี้ไม่รู้ว่าเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน เธอคว้าเสื้อของตำรวจเสี่ยวเซียวไว้แน่น “ห้าม...กักตัวเขา!”
ตำรวจเสี่ยวเซียวขมวดคิ้วเล็กน้อย “สหาย เขาทำร้ายคุณจนบาดเจ็บ ก็ต้องได้รับโทษตามสมควร”