กู้ซือถอนสายตากลับมา “สหายหญิงคนนั้นทำงานเป็นยังไงบ้าง?”
ในฐานะหัวหน้าฟาร์ม หัวหน้าแซ่ชิวแม้จะลงมือจัดการหลายเรื่องด้วยตัวเอง
แต่ก็ไม่เคยรู้รายละเอียดขนาดนี้จริง ๆ
หวังหยางที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ตอบตามตรงว่า “ทำงานค่อนข้างตั้งใจครับ แค่ปากไม่ค่อยยอมใคร”
ลูกหนามตัวน้อยข้างเจ้าหนามใหญ่
กู้ซือพยักหน้าเบา ๆ เป็นสัญญาณให้พวกเขาไปดูจุดอื่น ๆ ในฟาร์มโสม
หลายคนหันหลังเดินออกจากเขตหอพัก
จู่ ๆ กู้ซือก็ถามขึ้นมา “ฟาร์มโสมยังมีตำแหน่งว่างไหม?”
หัวหน้าแซ่ชิวหันไปมองหวังหยาง เรื่องแบบนี้เป็นหน้าที่เขาดูแล
หวังหยางตอบว่า “ก่อนหน้านี้มีคนงานลาออกไปคนหนึ่ง เลยว่างอยู่หนึ่งตำแหน่งครับ”
กู้ซือถอดแว่นออก ใช้ผ้าเช็ดเลนส์จนใสสะอาด แล้วสวมกลับเข้าไป
“ในเมื่อสหายหญิงคนนั้นมีทั้งความสามารถและทัศนคติในการทำงานดี ก็ให้บรรจุเป็นพนักงานประจำเถอะ”
กู้ซือพูดราวกับเอ่ยขึ้นมาลอย ๆ
หัวหน้าแซ่ชิว “……”
สหายหญิงคนนั้นแทบจะชี้หน้าด่าหลานชายของหัวหน้ากู้ว่าเป็นคางคกอยากกินเนื้อหงส์!
แต่พอหันกลับมา หัวหน้ากู้ไม่เพียงไม่โกรธ ยังช่วยบรรจุเธอเป็นพนักงานประจำอีก
ใจกว้างจริง ๆ!
ถึงว่าเขาถึงได้เลื่อนตำแหน่งเร็วขนาดนี้!
“ทำตามที่หัวหน้ากู้บอกเถอะ” หัวหน้าแซ่ชิวสั่ง