เฉิงเสี่ยวอวี่รู้สึกอับอายแทนคนคนนั้นจริง ๆ
หัวหน้าแซ่ชิวรู้ว่าหัวหน้ากู้คงมาที่นี่เพื่อเยี่ยมภรรยาสาว
จึงเสนอว่า “หัวหน้ากู้ จะอยู่ต่ออีกสักพักไหมครับ?
ผมมีชาดี ๆ อยู่ที่นั่น เพิ่งนึกได้ว่ายังไม่ได้ชงให้คุณลองชิม”
กู้ซือมีเวลาแวะมาได้เพียงเท่านี้
จึงตอบอย่างเสียดายว่า “ชาที่หัวหน้าแซ่ชิวยังชมว่าดี ต้องไม่เลวแน่ ไว้คราวหน้าผมจะมาลองชิมนะครับ”
ก่อนจากไป กู้ซือยังกำชับอีกประโยคว่า
“ตอนกลางคืนไม่ใช่แค่ในแปลงฟาร์มโสมที่ต้องจัดเวรลาดตระเวน บริเวณหอพักก็ต้องส่งคนไปตรวจตราด้วย”
ตอนคนอื่นไม่ทันสังเกต ถงฮว่าทำท่าโทรศัพท์ให้กู้ซือดู
แววตากู้ซือมีรอยยิ้ม ความอ่อนโยนเพียงชั่วพริบตานั้นกลับถูกเซี่ยหว่านอวี้เห็นเข้า
เซี่ยหว่านอวี้หันขวับไปมองด้านหลัง
ถงฮว่าลดมือลงแล้ว
เฉิงเสี่ยวอวี่มองส่งกู้ซือลงจากเขา ผู้ชายที่โดดเด่นอยู่แล้ว พอมีหน้าที่การงานส่งเสริมเข้าไปอีก
สมบูรณ์แบบ!
ผู้ชายดี ๆ แบบนี้ก็ต้องคู่กับพี่ถงของเธอ ถึงจะเหมาะกันที่สุด!
“ในหอพักฉันมีเชอร์รี่อยู่ เดี๋ยวไปเอามาให้” ถงฮว่าหยิบเชอร์รี่มาให้เฉิงเสี่ยวอวี่ ก็ต้องชดเชยให้เธออยู่แล้ว
หวังหยางกับหัวหน้าแซ่ชิวไปส่งหัวหน้ากู้แล้วจึงกลับไปที่ห้องทำงานด้วยกัน
ถงฮว่ามาขอลา
“ขอลาอีกแล้วเหรอ?” หวังหยางปวดหัว
ในฟาร์มโสม ไม่มีใครลาบ่อยเท่าเธอแล้ว