ข่งมี่เสวี่ยเปียกชุ่มไปทั้งเสื้อผ้า พวกพี่น้องถงชุนจิ่งต่างก็ใจลอย จึงไม่ได้สังเกตว่าบนตัวข่งมี่เสวี่ยมีบางอย่างผิดปกติ
กู้จินเยว่ทำได้เพียงถอดเสื้อคลุมให้ข่งมี่เสวี่ยสวมกลับไป
ข่งมี่เสวี่ยซาบซึ้งจนน้ำตาคลอ มองเขาลึกซึ้งแวบหนึ่ง ก่อนจะเดินตามพวกพี่น้องตระกูลถงออกไป
“อาสาม...” กู้จินเยว่กระอักกระอ่วน “คำพูดก่อนหน้านี้ของมี่เสวี่ยไม่ได้ตั้งใจนะครับ”
ถงฮว่าพูดเสียงเรียบ “ไม่ได้ตั้งใจที่ไหนกัน ตั้งใจต่างหาก”
กู้จินเยว่กุมขมับ “ฮว่าฮว่า อย่าก่อเรื่องเลย!”
สีหน้าถงฮว่าพลันบูดบึ้งราวกับกลืนแมลงวันเข้าไป ให้ตายสิ! เรียกชื่อเล่นเธอไม่ได้หรือไง?
กู้ซือจ้องกู้จินเยว่ด้วยสายตาลุ่มลึก จนกู้จินเยว่หลังงอลง เหงื่อซึมออกมาตามหน้าผาก
“ดูแลคนของนายให้ดี ถ้าดูแลไม่ได้ ฉันก็จะจัดการนายเอง”
สีหน้ากู้จินเยว่เปลี่ยนไป เขาอยากอธิบายว่าเธอไม่ใช่คนของเขา แต่กลับพูดไม่ออก
ครั้งหนึ่งกู้ซือเคยพูดกับเขาแบบนี้ เพราะเพื่อนของเขาหักขาคนคนหนึ่ง
แต่เขาไม่ได้เก็บมาใส่ใจ ยังอาศัยเส้นสายของครอบครัวข่มขู่คนคนนั้นเพื่อเพื่อนอีกด้วย
ต่อมา... อาสามพาเขาไปบ้านของคนที่ขาหัก ต่อหน้าครอบครัวอีกฝ่าย อาสามลงมือหักขาเขาด้วยตัวเอง!
ครั้งนั้นเขาพักรักษาตัวอยู่เกือบครึ่งปี และนับจากวันนั้น เขาก็หวาดกลัวอาสามทุกครั้งที่เห็นหน้า
กู้จินเยว่หน้าซีดแล้วเดินจากไป
หัวหน้าทีมเฉิงกับเจ้าหน้าที่หวังก็กลับไปเช่นกัน
ในบ้านเหลือเพียงกู้ซือกับถงฮว่า
กู้ซือออกไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหิ้วถุงเนื้อเข้ามาอีกถุง
“ฉันให้หลี่กานซื่อซื้อมาให้ มีมันหมูกับหมูสามชั้น”
ถงฮว่าจำได้ว่าเคยพูดกับกู้ซือครั้งหนึ่งว่าชอบกินน้ำมันหมู มุมปากจึงยกขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ ก่อนจะรีบกดลงอย่างรวดเร็ว