เซี่ยหว่านอวี้สูดหายใจลึก “ใช่! ฉันจงใจใส่ร้ายเธอเอง ฉันยอมรับว่าฉันผิด”
ถงฮว่าทั้งโกรธ ทั้งโมโห ทั้งรู้สึกน้อยใจ “ถ้าเธอไม่อยากให้ฉันกับพี่ใหญ่เซี่ยคบกัน
ก็บอกพี่ชายเธอตรง ๆ สิ!
ต้องถึงกับใช้วิธีแบบนี้มาทำร้ายฉันด้วยเหรอ?”
เซี่ยหว่านอวี้ข่มความโกรธไว้ ก่อนตอบว่า “ตอนนั้นฉันแค่คิดไม่ตก เธอก็ไม่ได้เป็นอะไรไม่ใช่เหรอ?
ตอนนั้นเธอเอานาฬิกาข้อมือฉันไปซ่อนไว้ที่ไหนกันแน่?
ทำไมพวกเขาหากันเท่าไรก็หาไม่เจอ?”
ถงฮว่าถามด้วยน้ำเสียงแปลก ๆ ว่า “ฉันไม่ได้ซ่อนนาฬิกาของเธอ”
เซี่ยหว่านอวี้พูดด้วยสีหน้าไม่พอใจ “ฉันก็ยอมรับแล้วว่าเจตนาเอานาฬิกาใส่กระเป๋าเธอ
ทำไมเธอยังไม่ยอมรับอีกว่าซ่อนนาฬิกาไว้?
หรือเธอตั้งใจจะซ่อนนาฬิกาของฉันไว้ แล้วไม่คืนให้?”
ถงฮว่ามีสีหน้าอ่านไม่ออก “แต่ในกระเป๋าฉันไม่มีอะไรเลย
ถ้าในกระเป๋าฉันมีนาฬิกาจริง ตอนนั้นก็คงมีคนค้นเจอไปแล้ว”
สีหน้าเซี่ยหว่านอวี้หม่นลง “เธอไม่อยากคืนนาฬิกาให้ฉันหรือไง?”
ถงฮว่าทั้งอับอายทั้งโกรธ “เธอจะใส่ร้ายป้ายสีฉันอีกแล้วใช่ไหม?”
เซี่ยหว่านอวี้โมโหจนแทบระเบิด “เมื่อกี้เธอไม่ได้ยอมรับไปแล้วหรือไง?”
ถงฮว่าโต้กลับ “ฉันยอมรับอะไร?”
เซี่ยหว่านอวี้หัวเราะเย็นชา คว้าจุดอ่อนของเธอไว้ “เธอบอกว่าฉันยอมรับสักทีว่าจงใจใส่ร้ายเธอ!