กู้ซือยังพูดไม่ทันจบ “ระหว่างนี้ ถ้าคนในครอบครัวคุณหาเรื่องถงฮว่า
คุณคงไม่ให้ถงฮว่าทนไปก่อนเพราะเห็นแก่หน้าคุณหรอกนะ?”
เซี่ยซ่งเหนียนเองก็อยากแสดงจุดยืนบ้าง “ไม่หรอก สงสัยใครก็ไม่ใช้คนนั้น ใช้ใครก็ต้องเชื่อใจ ผมเชื่อในนิสัยของถงฮว่า
ผมรู้จักแม่กับน้องสาวตัวเองดี ถ้าพวกเธอมีเรื่องขัดแย้งกัน คนที่ผิดต้องไม่ใช่ถงฮว่าแน่นอน”
กู้ซือไม่ได้แสดงความเห็น “งั้นก็ตกลงตามนี้ก่อน”
เซี่ยซ่งเหนียนมองเขา “หรือคุณกลับไปก่อนดีไหม? ผมมีเรื่องจะคุยกับถงฮว่าอีกหน่อย”
กู้ซือมองเขานิ่ง ๆ
เซี่ยซ่งเหนียนหันไปมองถงฮว่า พยายามส่งสายตาให้เธอช่วยพูด
ถงฮว่าบอกเขา “คุณกลับไปก่อนเถอะ ถ้าไม่รีบ ไว้ค่อยคุยกันวันหลังก็ได้”
เซี่ยซ่งเหนียน “……”
ดูท่าความพิเศษที่เขาคิดว่าตัวเองมี คงไม่มีความหมายอะไรต่อหน้ากู้ซือ
เซี่ยซ่งเหนียนจากไป
กู้ซือจ้องเธอเขม็ง “ทำไมคุณถึงรับปากเรื่องนี้กับเขา?”
“คุณกับเขารู้จักกันได้ไม่นาน แถมยังไม่ได้มีความสนิทสนมอะไรกัน”
“อย่าบอกนะว่าทำไปเพราะเห็นแก่หน้าผม หน้าผมไม่ได้ใหญ่ขนาดนั้น”
“หรือว่าคุณชอบเซี่ยซ่งเหนียนจริง ๆ?”
ถงฮว่าพูดไม่ออก
เธอเข้าใจความรู้สึกของเซี่ยซ่งเหนียนเมื่อครู่ ที่ถูกกู้ซือถามจนจนมุม พูดอะไรไม่ออกแล้ว
เรื่องที่เธอเกิดใหม่ เธอไม่มีทางบอกแน่นอน
ไม่ว่าใคร เธอก็จะไม่บอก