ย้อนเวลากลับไปก่อนหน้านี้
ตอนที่รถของเซี่ยซ่งเหนียนขับเข้าไปในกองผลิตหงหนิว
และเซี่ยซ่งเหนียนไปหาถงฮว่า
หัวหน้าทีมเฉิงก็โทรศัพท์ไปที่คอมมูนแล้ว
กู้ซือมาถึงสำนักงานได้พักหนึ่งแล้ว
แต่กลับทำใจให้สงบและจดจ่อกับงานไม่ได้เสียที
“กู้ซือ คุณรู้ไหมว่าคุณคิดยังไงกับถงฮว่า?”
บนโต๊ะมีรายงานที่กู้ซือเขียนค้างไว้ครึ่งหนึ่ง
เงาร่างของถงฮว่าพลันผุดขึ้นมาในรายงาน
“คุณอากู้!”
“พี่กู้ซือ!”
กู้ซือกำปากกาหมึกซึมในมือแน่น สีหน้าขรึมเย็นลงกว่าเดิม
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในสำนักงานอันเงียบสงัด
ขัดจังหวะความเงียบของกู้ซือ
ให้ความรู้สึกเหมือนเวลาที่หยุดนิ่งกลับมาเดินอีกครั้ง
หัวหน้าทีมเฉิงบอกกู้ซือว่า เพื่อนทหารของเขามาที่กองผลิตหงหนิวเพื่อตามหาถงฮว่า แถมดูเหมือนจะถูกคนซ้อมมา
กู้ซือลุกพรวดจากเก้าอี้ “ผมจะไปเดี๋ยวนี้”
“คุณไปดูให้ผมก่อน ช่วยถ่วงเวลาไว้จนกว่าผมจะไปถึง”
หลังหัวหน้าทีมเฉิงวางสาย ประธานกู้ก็บอกว่าเขาจะมาถึงเดี๋ยวนี้
ถ้าอย่างนั้น โทรศัพท์ที่เขาโทรไปก็ไม่เสียเปล่า
กลับมาที่บ้านของถงฮว่า
เซี่ยซ่งเหนียนพูดทุกอย่างที่ควรพูดไปหมดแล้ว
ตอนนี้เหลือแค่รอให้ถงฮว่าตัดสินใจว่าจะตกลงหรือไม่
ถงฮว่ากำลังคิดว่าจะตกลงหรือเปล่า ไม่ใช่กำลังกังวลเรื่องชื่อเสียงของตัวเอง
เมื่อเธอกลับเข้าเมือง เรื่องของเธอกับแม่ถูกเปิดเผย ตัวตนที่ถูกสงสัยว่าเป็น ‘ลูกนอกสมรส’ ของเธอก็ไม่มีชื่อเสียงอะไรให้ต้องรักษาอยู่แล้ว
บางทีถึงตอนนั้นเซี่ยซ่งเหนียนอาจจะเสียใจที่ตอนแรกชวนเธอมาเป็นแฟนกำมะลอของเขา