กวนต้าเหลยเจ็บจนร้องโอดโอย “แม่! แม่! ผมฟังแม่แล้ว! ฟังแม่ก็ได้ไม่ใช่เหรอครับ?”
แม่กวนยังขู่เขาอีกว่า “ถ้าแกพาปิงจื่อไปนอนห้องอื่น แกก็ไม่ใช่ลูกฉัน!”
เพราะคำพูดนี้ กวนต้าเหลยจึงไม่กล้าพาปิงจื่อไปปูนอนที่ห้องถงฮว่า
ถงฮว่าเองก็ไม่มีทางยกห้องของตัวเองให้ถงต้าหลาย
พอตกกลางคืน ถงต้าหหลายกลับมาด้วยความหิวโหย พอผลักประตูห้องตัวเองก็พบว่ามันล็อกจากด้านใน
เขาถึงนึกขึ้นได้ว่าหวังฟางเคยบอกว่า ห้องของพวกเขาถูกป้าญาติยึดไปอยู่แล้ว
ถงต้าหหลายจึงได้แต่ไปหาถงฮว่า ปลุกเธอให้ลุกขึ้นมาต้มบะหมี่ให้เขากิน แล้วทอดไข่ให้สักฟอง
ถือโอกาสให้เธอยกห้องให้เขาด้วย
เด็กผู้หญิงใจดำคนนี้ไม่กตัญญูเอาเสียเลย!
ถึงกับยึดห้องไปนอนเอง ปล่อยให้พ่อแท้ ๆ ของตัวเองไปปูนอนบนพื้น
“ถงฮว่า?” ถงต้าหหลายกดเสียงเรียก พลางเคาะประตู
“ปัง ๆ ๆ!”
“ปัง ๆ!”
ถงฮว่าไม่เปิดประตู เพราะรำคาญเสียง จึงเข้าไปในมิติ
กวนต้าเหลยที่อยู่ห้องข้าง ๆ ถูกเสียงปลุกให้ตื่น เขาเปิดประตูออกมาแล้วหาวหวอดใหญ่
“พี่ต้าหหลาย มีอะไรเหรอ?”
ถงต้าหหลายเริ่มหงุดหงิด “คืนนี้ฉันยังไม่ได้กินข้าวเลย จะให้ถงฮว่าต้มบะหมี่ให้กินสักชาม
ยัยเด็กนี่หลับลึกเป็นตาย ไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย”
กวนต้าเหลยกลับบอกว่า “พวกเรานั่งรถไฟกันมาหลายวัน แม่ผมเหนื่อยจนแทบกระดูกกระเดี้ยวหลุดแล้ว เด็กผู้หญิงก็คงเหนื่อยเหมือนกัน ถ้าพี่หิว ผมเอาหมั่นโถวข้าวโพดให้สักหน่อยก็ได้”