ถงต้าหลายนึกย้อนถึงช่วงหลังจากถงฮว่ากับถงชุนซู่ลงชนบทไปแล้ว
เขากับหวังฟางทะเลาะกันแทบทุกสามวัน
“คุณป้าลูกพี่ลูกน้องพูดถูก ต้องหาอะไรให้เธอทำสักอย่าง”
แม่กวนพูดว่า “นิสัยเธอแบบนี้ไม่ดีเลย มีแต่จะไปล่วงเกินคนอื่น
ถ้าเป็นงานในโรงงานที่สภาพแวดล้อมเรียบง่ายอย่างแผนกผลิตก็ไม่มีปัญหา
ไม่อย่างนั้นต่อไปคุณคงต้องคอยตามเช็ดตามล้างให้เธอทุกวัน”
ถงต้าหลายลังเลเล็กน้อย “คุณป้าลูกพี่ลูกน้อง ผมเป็นรองผู้อำนวยการโรงงาน
แต่ภรรยาผมเป็นแค่คนงานในโรงงาน แบบนี้ผมก็เสียหน้าเหมือนกัน”
ลึก ๆ แล้วเขาคิดว่าควรหางานในสหพันธ์สตรีให้หวังฟาง
งานสบาย แถมยังดูดี เขาในฐานะรองผู้อำนวยการโรงงานก็พอจะเชิดหน้าชูตาได้
แม่กวนส่ายหน้าแล้วเตือนเขา “นี่คุณ มองเรื่องต่าง ๆ แค่เปลือกนอกไม่ได้หรอก”
“ถึงคุณจะเป็นรองผู้อำนวยการโรงงาน แต่ถ้าไม่มีคนข้างบนในโรงงานคอยสนับสนุน คุณก็ไม่มีอำนาจน่าเกรงขามในโรงงาน”
คำพูดเดียวของแม่กวนก็ชี้ปัญหาสำคัญได้ตรงจุด
ถงต้าหลายยืดหลังตรงขึ้น ท่าทีก็จริงจังตามไปด้วย
แม่กวนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนพูดว่า “มีน้องเมียของคุณอยู่ พวกเขาไม่ยอมรับคุณก็จริง แต่ก็ไม่กล้ารังแกคุณ นี่เป็นเรื่องดี
ถ้าใช้วิธีจากข้างบนไม่ได้ คุณก็ต้องลองคิดหาทางจากข้างล่าง
จะทำให้คนข้างล่างเกรงใจ สยบคนให้อยู่หมัด ก็ต้องพึ่งตัวคุณเอง”
ถงต้าหลายยิ่งตั้งใจฟัง “คุณป้าลูกพี่ลูกน้อง ช่วยอธิบายให้ผมฟังละเอียดหน่อยครับ”