บทที่ 548 ตีงูให้กากลัว
ชายชราตระกูลกู้ทอดสายตาหนักอึ้ง “ถามจินเยว่หรือยังว่าทำไมกู้ซือถึงหักขาเขา?”
แม่กู้พูดไม่ออก “ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร เขาก็ไม่ควรหักขาจินเยว่!”
ชายชราตระกูลกู้เอ่ยเสียงขรึม “กลับไปก่อน พรุ่งนี้ให้จินเยว่มาหาฉันสักครั้ง”
เขาจะถามด้วยตัวเอง
แม่กู้ไม่อยากเสียเที่ยว ยิ่งคิดก็ยิ่งอึดอัด รู้สึกว่าในช่วงเวลาสำคัญ ตาแก่ใกล้ลงโลงก็ยังเข้าข้างกู้ซือ!
แม่กู้เพิ่งเดินออกมาได้ไม่ไกล ก็ได้ยินเสียงตาแก่ใกล้ลงโลงพูดอยู่ในห้อง
“พวกคุณจะไปจัดการเรื่องหย่ากันเมื่อไร?
อายุปูนนี้แล้ว ถ้าหย่าแล้วแต่งงานใหม่กับคนสาว ๆ
บางทีอาจยังมีหลานชายให้ฉันได้สักคน”
พ่อกู้หน้าเปลี่ยนสีด้วยความตกใจ “พ่อ! พูดอะไรแบบนั้นครับ!
ผมเป็นถึงผู้อำนวยการโรงงาน ควรทำตัวเป็นแบบอย่าง จะพูดว่าหย่าก็หย่าได้ยังไง!”
ชายชราตระกูลกู้มีสีหน้าลุ่มลึก “นโยบายของรัฐยังสนับสนุนให้รักอย่างอิสระและแต่งงานอย่างเสรี
ผู้อำนวยการโรงงานอย่างแกเป็นฝ่ายหย่าก่อน ก็ถือเป็นแบบอย่างได้เหมือนกัน
ชีวิตคู่ที่ไม่เหมาะสม ถึงเวลาต้องปล่อยมือก็ต้องปล่อย”
พ่อกู้ยิ้มขื่น “พ่อครับ! เธอพูดเกินไปหน่อยก็จริง แต่ก็ไม่ถึงกับ...”