ข่งมี่เสวี่ยมองกู้จินเยว่ แววตาเผยความวิงวอนอยู่หลายส่วน “จินเยว่ คุณช่วยไปขอร้องอาเล็กได้ไหม?
ลองถามดูว่าเขาจะช่วยหาทางให้เสี่ยวซู่ได้ลาพักกลับไปเยี่ยมบ้านสักครั้งหรือเปล่า?”
ถงชุนซู่ได้ยินเช่นนั้นก็มองกู้จินเยว่เช่นกัน แววตาเปี่ยมด้วยความคาดหวัง
กู้จินเยว่ตอบว่า “ถ้าอาเล็กช่วยได้ ผมจะยังต้องอยู่ที่นี่ฉลองปีใหม่หรือไง?”
เขารู้สึกว่าพวกเขาช่างน่าขันสิ้นดี!
ถ้าขอลาพักกลับไปเยี่ยมบ้านได้ แล้วตัวเขาจะไม่กลับไปเองหรือไง?
ข่งมี่เสวี่ยกล่าวว่า “คุณเป็นหลานชายแท้ ๆ ของอาเล็ก ถ้าคุณกลับไป คนอื่นคงพูดว่าอาเล็กใช้อำนาจหน้าที่เอื้อประโยชน์ให้ตัวเองไม่ใช่เหรอ?”
ถงชุนซู่รีบพยักหน้า “พี่กู้ ช่วยพูดให้ผมหน่อยเถอะครับ!”
ถ้าเขาได้กลับไป เขาจะไม่มาอีกแน่ ต่อให้ขาหักก็จะไม่กลับมาอีก!
กู้จินเยว่กำลังจะปฏิเสธ แต่จู่ ๆ ก็นึกขึ้นมาได้
ถงฮว่าจะอยากกลับไปด้วยหรือเปล่านะ?
ไม่สู้ไปขอร้องอาเล็กให้ถงฮว่าได้กลับเมืองไปเยี่ยมบ้านดีกว่าไหม?
กู้จินเยว่กลืนคำปฏิเสธที่จ่ออยู่ตรงปลายลิ้นลงไป “ผมจะลองถามให้ แต่จะได้หรือไม่ได้ ผมรับปากไม่ได้นะ”
ถงชุนซู่รีบพูดว่า “แค่คุณยอมช่วยวิ่งเต้นให้ ต่อให้สำเร็จหรือไม่ ผมก็ซาบซึ้งมากแล้วครับ!”