หยางนักบัญชีรีบบอกว่า “เกวียนลาออกไปแล้วยังไม่กลับมา!”
หัวหน้าทีมเฉิงถอนหายใจอย่างโล่งอก วัวไม่ได้อยู่ในคอกลา เกวียนลาก็ไม่ได้อยู่ในคอกลา!
ไม่มีทางเกิดเรื่องหรอก!
คนที่อยู่ในคอกก็คงไม่ได้อยู่ในบ้านเหมือนกันใช่ไหม?
เวลานี้ทุกคนต้องออกไปทำงานกันทั้งนั้น!
แม้แต่วัวกับลาก็ยังออกไปทำงานแล้ว!
“ไฟไหม้ได้ยังไง? มีใครอยู่ข้างในหรือเปล่า?”
หัวหน้าทีมเฉิงคว้าฆ้องกับกลองวิ่งไปทางคอกลา พลางถามไปด้วย
หยางนักบัญชีวิ่งตามไปด้วย “ยังไม่รู้ว่าไฟไหม้ได้ยังไง แต่ไฟลุกแรงมากแล้ว!”
หัวหน้าทีมเฉิงตีฆ้องตีกลอง พลางตะโกนสุดเสียง
“คอกลาไฟไหม้แล้ว! ทุกคนกลับบ้านไปเอาถังน้ำมาช่วยดับไฟเร็ว!”
“ไฟไหม้แล้ว! เอาถังน้ำไปช่วยดับไฟที่คอกลากัน!”
แม้ทุกคนจะพากันช่วยดับไฟอย่างเต็มที่
แต่ไฟก็เผาคอกลาจนวอดทั้งหลัง!
ซ่งซู่อี้ช่วยดับไฟจนมอมแมมไปทั้งตัว ข้าวของทั้งหมดของครอบครัวเขาอยู่ข้างใน
ถ้าถูกไฟเผาหมด พวกเขาจะใช้ชีวิตอย่างไรในฤดูหนาว?
พ่อซ่งเห็นคนอื่น ๆ แล้ว แต่กลับไม่เห็นซูเฉวียนเลย
“ซู่อี้! เห็นอาซูของเธอไหม?”
“เหล่าจ้าว! เห็นซูเฉวียนไหม?”