ถงชุนจิ่งเห็นเธอเข้าใจผิดก็รีบพูดว่า “ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น”
ถงชุนซู่ลุกพรวดขึ้นจากพื้น ด้วยความอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี เขาหันหลังเดินไปหาถงชุนจิ่งทันที ไม่อยากแม้แต่จะมองสีหน้าของถงฮว่า
เธอต้องกำลังหัวเราะเยาะเขาแน่ ๆ!
เธอต้องเอาเรื่องที่เขาคุกเข่าก้มหัวไปใช้เหยียดหยามเขาแน่ ๆ!
แต่ถึงอย่างนั้น ถงชุนซู่ก็ยังต้องถามให้รู้เรื่องว่าถงฮว่ารังแกแม่ของเขาหรือเปล่า
เขาไม่เชื่อหรอกว่าถงฮว่าไม่ได้ทำอะไรเลย แล้วแม่ของเขาจะด่าถงฮว่าทั้งน้ำตาอย่างนั้นได้ยังไง
“เรื่องป้าทวดพูดกันชัดแล้ว แล้วเรื่องน้าสะใภ้ล่ะ?
น้าสะใภ้อยู่ดี ๆ ทำไมถึงไปทุบข้าวของบ้านผม?
ทำไมยังตีแม่ผมจนบาดเจ็บไปทั้งตัวอีก?”
ถงฮว่ายิ้มบาง ๆ “พวกคุณแม่ลูกนี่สมเป็นแม่ลูกกันจริง ๆ ความคิดเหมือนกันไม่มีผิด”
ถงชุนซู่จ้องเธอเขม็งอย่างเดือดดาล เธอพูดบ้าอะไรของเธอ!
“แม่คุณบอกว่าที่ฉันถูกยกให้คนอื่นเป็นลูกบุญธรรมก็เพราะเธอ
ยังพูดอีกว่าถึงฉันจะถูกยกให้คนอื่นแล้ว ก็ไม่มีทางหนีพ้นเงื้อมมือของเธอ แถมยังด่าฉันอีกสารพัด
ฉันไม่ชอบด่าตัวเอง ก็เลยไม่ขอพูดซ้ำทีละคำแล้วกัน
พวกคุณที่เป็นลูกย่อมรู้ดีว่าป้าของตัวเองเป็นคนยังไง