นายอำเภอซูรู้สึกกระอักกระอ่วนขึ้นมาทันที
อบรมปลูกฝังความคิดกันเกือบสองชั่วโมง แต่เสียเปล่าไปหมดเลยหรือ?
นายอำเภอซูยังไม่ค่อยเชื่อเรื่องผู้รู้ที่กู้ซือพูดถึงนัก
ก่อนหน้านี้ผู้อำนวยการลู่เคยอยากชิงตำแหน่งผู้อำนวยการสำนักงานเกษตร
แต่สุดท้ายก็สู้กู้ซือไม่ได้
เขามีแรงจูงใจที่จะลงมือกับกู้ซือ
ถ้าอีกฝ่ายคิดจะหลอกกู้ซือ ก็คงต้องทำความเข้าใจเรื่องของกู้ซือมาบ้าง
เดาได้ว่ามีคนอย่างผู้อำนวยการลู่อยู่ด้วย ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก
เรื่องครั้งนี้อาจเป็นแค่เรื่องบังเอิญหรือเปล่า?
“ผมคิดว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องบังเอิญครับ” นายอำเภอซูกล่าว
กู้ซือพยักหน้า ไม่ได้โต้แย้ง
การอบรมความคิดทางการเมืองสองชั่วโมงไม่ได้เสียเปล่า
เรื่องนี้ต่อหน้าสาธารณชนจะต้องเป็นเรื่องบังเอิญ และเป็นได้เพียงเรื่องบังเอิญเท่านั้น
“นายอำเภอซู ผมมีอีกเรื่องครับ”
นายอำเภอซูมองเขา “เรื่องอะไร?”
กู้ซือบอกว่า “นอกจากทำนายเรื่องของผมกับเรื่องของคุณแล้ว ผมยังทำนายเรื่องของเลขาหาวด้วยครับ”
สีหน้าของนายอำเภอซูเย็นชาลง
ไอ้เด็กนี่ไม่เห็นหัวนายอำเภออย่างเขาเลยจริง ๆ!
เอาแต่ล้ำเส้นเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ถ้ากู้ซืออยากประจบเขา อยากเป็นห่วงสุขภาพของเขา
จำเป็นต้องเอาอนาคตของตัวเองมาเสี่ยงเพื่อประจบเขาขนาดนี้ด้วยหรือ?