กู้ซือ: “ช่วยทำมื้อเย็นของพวกเราเองหน่อย”
ซูเหย่: “ในเมื่อเป็นมื้อเย็นของพวกนายเอง
แล้วนายจะมายืนพูดพล่ามอยู่ตรงนี้ทำไม?
ปล่อยให้เธอทำอาหารงก ๆ อยู่คนเดียวเนี่ยนะ?”
กู้ซือ: “งั้นผมไปทำในครัวดีไหม?”
ซูเหย่พยักหน้า “ไปทำอาหารสิ ให้เธอมาคุยเป็นเพื่อนฉัน”
กู้ซือพูดด้วยรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา “พ่อครับ ผมก็อยากให้เธอมาคุยเป็นเพื่อนพ่อเหมือนกัน
แต่ฝีมือทำอาหารผมไม่ดี ของที่ทำออกมาอร่อยสู้เธอไม่ได้แม้แต่ครึ่งเดียว
เพื่อให้พ่อได้กินมื้อเย็นที่เต็มโต๊ะและอร่อย
เธอเลยต้องเข้าครัวไปทำอาหารกับผมครับ”
พูดจบกู้ซือก็เดินจากไป ไม่เปิดโอกาสให้พ่อตาตอบโต้
เขาแทบจะวิ่งเหยาะ ๆ เข้าไปในครัว
ถงฮว่าถึงกับสะดุ้ง “วิ่งเร็วขนาดนั้นทำไม?”
กู้ซือทำหน้าเหมือนโดนรังแก “ผมเพิ่งรู้ว่าพ่อเรามองผมขวางหูขวางตาตลอดเลย”
ถงฮว่าลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “พ่อฉันจู้จี้กับคุณ บางทีอาจเพราะคิดว่าคุณทำได้ดีกว่านี้ก็ได้นะ?”
กู้ซือ: “……”
แม้แต่ภรรยาก็เปลี่ยนไปแล้ว!
ถงฮว่าหลุดหัวเราะพรืด “เราสองคนแต่งงานกันโดยตัดสินใจไปก่อนแล้วค่อยบอกทีหลัง พ่อถึงได้โกรธ