หลังวางสาย ข่งมี่เสวี่ยก็ยังรู้สึกไม่สบายใจ
รอยยิ้มของถงฮว่าราวกับเมฆหมอกมืดครึ้มที่คอยปกคลุมอยู่ในใจเธอตลอดเวลา
เธอตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลอำเภออีกครั้ง เพื่อดูว่าลูกแข็งแรงดีหรือไม่
หวังฟางกลับมาที่ห้องพักผู้ป่วย แต่พี่น้องถงชุนเหลยยังไม่กลับมา
“ยาช่วยชีวิตหัวใจที่ฟู่เฉียวปรุงเองนั่น…ได้ผลชะงัดขนาดนั้น!
แต่กลับบอกว่าเขาตายเพราะโรคหัวใจกำเริบ…
ทำไมฉัน…ถึงไม่เชื่อเลยนะ?”
“เขายังอยู่ในโรงพยาบาลแท้ ๆ…คนไข้โรคหัวใจกำเริบทั้งที!
พยาบาลล่ะ? หมอล่ะ? ไม่มีใครสนใจเลยหรือไง?”
หวังฟางยังคิดจะให้ชุนเหลยไปสืบดูว่าฟู่เฉียวตายอย่างไรกันแน่
เธอพูดอยู่คนเดียวตั้งนาน แต่ถงต้าหลายกลับไม่คล้อยตาม
ในใจก็เริ่มโกรธขึ้นมา
ถงต้าหลายไม่สมเป็นลูกผู้ชายด้วยซ้ำ ยังจะวางท่าทำไม!
“ลูกสาวคนนั้นของคุณ…ใจดำอำมหิตสุด ๆ!”
“รู้ไหมว่าเธอพูดอะไรกับเสวี่ยเอ๋อร์?”
“เธอสาปให้ลูกของเสวี่ยเอ๋อร์คลอดออกมาไม่ได้!”
“นังเด็กสารเลว! ใจคอโหดเหี้ยม!
อิจฉา…อิจฉาเสวี่ยเอ๋อร์!
เรื่องที่ฟู่เฉียวตาย ถ้า…ถ้าเกี่ยวข้องกับเธอจริง ๆ…
นั่นมันผิดกฎหมาย! เป็นการฆ่าคน!
คุณห้ามใจอ่อนเด็ดขาด!”
หวังฟางเคยชินกับการพูดจาดูถูกถงฮว่าให้ถงต้าหลายฟัง
เธอไม่รู้ตัวเลยว่าคำพูดของตัวเองฟังดูผิดปกติเพียงใดในสายตาคนอื่น